die cervezeria

Daar is 'n paar reëls wat jy moet onthou as jy 'n cervezeria (kroeg) kies in Barcelona.  Bly weg van La Rambla, of die plekkies net af van La Rambla.  Gaan soek in El Raval, die ou matrooskwartiere, met studente en prostitute en eindelose immigrante wat klein convenience stores besit wat tot die vroeë oggendure oop is.  Of in Barcelonata, met hangende wasgoed en kinders wat in die stegies speel en vars vis wat orals gebraai word.  Dan – moet in geen trendy bars sit nie.  Bly weg van plekke vol mojito-drinkende hipsters.  Jy is daar om bier te drink.  Bier wat nie meer as €2.50 kos nie, wat bedien word deur 'n middeljarige Katalaanse man met 'n wit vest onder sy wit knopieshemp.  As daar nie 'n blêrende TV in die agtergrond is nie het jy die verkeerde cervezeria gekies.  Ook as die Katalaanse man Engels verstaan.  Die beste cervezerias is waar jy 'n groot beker yskoue sangria (met drie keer soveel wyn as lemoensap, en 'n goeie skeut gin en Contreau) kan bestel vir €7, en waar dit gemaak word deur 'n nog ouer Katalaanse man wat effens sweterig werskaf in die kombuis.  En jy gaan wil eet.  Patatas bravas, brosgebraaide stukkies aartappels met 'n spicy tamatiesous.  Croquettas met jamon of aartappel of bacalhau.  Klein bakkies olywe en klein bakkies amandels.  Brosgebraaide klein vissies en nog kleiner seekatjies.  Die Katalaanse ooms gaan jou onthou die volgende keer wat jy weer daar aanstap, die locals steeds effe perplexed oor hoekom die average ouderdom van drinker in die cervezeria pas met 20 jaar gedaal het.

(Soos jul kan sien uit die baie kwaai foto van Johannes, neem ons ons cervezerias baie ernstig op.  Soos dit hoort.)

kolwyntjies

Hierdie is die enigste dingetjies wat die naweek uit my kombuis gekom het.  Gebak Vrydagaand, na 'n drie uur-lange personeelvergadering.  Na 'n middag van Pierre Bourdieu.  Na my tweede gin and tonic.  Ons het die volgende dag gaan piekniek hou, ek en my gesin, en die gebak is saam.  Vanieljekolwyntjies met sjokoladeversiering.  Als wat nie by die piekniek geëet is nie het my Sondag versterk in my dag van slaap, Jeffrey Eugenides se The Marriage Plot, en nog gin and tonics (op die bed, besig om te lees).  En vandag weer, te midde van meer Heidegger as wat een mens ooit hoef te lees, en aansoeke vir konferensies heinde en ver. 

charcuterie

Hierdie is een van my gunsteling winkeltjies in Barcelona.  Ek is seker ek hoef nie eens te verduidelik nie.

(En hierdie is offisieel ons 400ste post.  Dankie dat jul almal nog hier is.)

ridley road market, dalston

Hierdie is die Ridley Road Market in Dalston, Londen.  Daar vind jy, in geen spesifieke orde, gedroogde vis uit Nigerië (egusi), meer beespote as wat jy al ooit saam op enige plek gesien het, en religieuse haarkappers.  Ons het heel tuis gevoel.  Asof ons in Sunnyside rondloop, maar met meer vriendelike Halaal slagters.  Dieselfde gevoel van duisende immigrante se stories wat die plek deurgrond – Oos-Europieërs, Ghanese, Jamaikane, vrouens met burkas en oumas uit die old country wat nie 'n woord Engels kan verstaan nie.

By die wonderlike Turkish Food Centre het ons vir middagete 'n reuse plat brood gekoop, vars feta uit 'n groot emmer agter die toonbank, 'n klomp gemarineerde olywe.  Piekniek gehou in 'n park, verplaas nes die res.