die bier is in die bad

Sjebeen-dag.

Daar was twee brews. 'n Sider, en 'n Indian Pale Ale. Daar was knackwurst, en weisswurst (wat ek braai, want gekookte worsies is van die duiwel), en Nürnbergers. Daar was ook verskeie tipes mosterd. En warm pretzels uit die oond.

Op die tafel was daar gesoute grondboontjies, en olywe met baie knoffel en rissie en tiemie. En koekies. Die New York Times se beste chocolate chip koekie, wat vir drie dae lank staan in die yskas voordat jy dit bak, met 'n bietjie Maldon sout bo-oor gestrooi. Salted brown butter Rice Crispie koekies, want ja, alles is beter met sout. My ma se brownies, gebak deur my ma. En kinderpartytjiekoekies (oftewel Momofuku Milk Bar se compost cookies), met Smarties, hundreds and thousands, sout en asyn chips, en paaseiers. Hul was verrassend-genoeg die treffer van die dag.

Maar terug by die bier. Hul is gebrou oor so ses weke, en elkeen van ons het 'n etiket ontwerp vir die bottels. Die Indian Pale Ale was J s'n, met die Arkadia straat-grid op. Myne was die sider, met polisiefoto's van Victoriaanse prostitute. Want in Arkadia is die prostitute ons Arcadian shepherds.
Die sider kort nog werk, maar die IPA was lieflik. Donker, kompleks, nie super bitter nie. En al die bier is gehou in die bad. Vir die moeders wat soog was daar varsgebroude gemmerbier en pynappelbier, en vir die goedversorgdes 'n vajazzling/pejazzling station. Om kop te hou van wat mense verorber was daar 'n baie lang stuk butcher paper teen die eetkamermuur wat 'n running tab was, en elkeen het opgeskryf wat hul eet en drink en dan aan die einde van die dag geld gegooi in 'n blikkie.

Sommige mense het gestop vir 'n vinnige biertjie, ander het ure gebly. Vriende, gesinslede, oud-kollegas, mense saam wie ons geswot het, en selfs 'n paar kindertjies. En ons fabulous vriendin Stella, wat as 'n verrassing opgedaag het uit Stellenbosch.

Die laaste foto is natuurlik ons, by die voordeur in Arkadia.

Vir meer foto's, gaan na Riette se post op Confessions of a Pretoria Chique. Ons was so besig om bier te skink en worsies te braai dat ons van helfte van die dag nie foto's geneem het nie. Riette s'n is pragtig.

Sjebeen-dag

Liefste lesers

Ek post fluks vir 'n paar weke, en dan verdwyn ek weer skielik. Hierdie keer het ek 'n goeie verskoning – eers is ek oorweldig (donders oorweldig, eerder) deur die merk van honderde (ja, letterlik honderde) Kunsgeskiedenis en Mediastudies opdragte. Vir drie weke lank het ek tien uur 'n dag gemerk en het ek en J geleef op hot cross buns en witwyn. En net toe die merkery ophou vind ek uit ek het 'n beurs gekry om my Doktorsgraad in Toronto te gaan doen (maple syrup for everyone!), en vir die afgelope paar weke is ons besig om die nuwe verloop van sake te verwerk. Dus: Ons is oppad na Toronto, my klasse begin 1 September, en alles voel tans bietjie holderstebolder. 

Ons eet dus steeds baie hot cross buns. Met 'n paar juwele tussenin - 'n Thai rooilensiesop met baie lemongrass, hierdie grondboontjie-en koolslaai saam met die laaste hamburgers van die somer, en Michael Ruhlman se makaroni en kaas, wat 'n soubise insluit met mosterd, vissous en paprika in, onder andere. En iewers in die malligheid het ons gebrou. 'n Sider, en 'n Indian Pale Ale, en 'n gemmerbier met vreeslik baie vars gemmer, en pynappelbier. Môre gooi ons ons deure oop vir enige iemand wat wil kom bier drink, en bedien 'n paar dingetjies om te eet. So volgende week vertel ek jul daarvan. Ek belowe ek bly nie weer weg vir lank nie. Daar is immers bier om oor te berig.

Eet in Arkadia: porchetta

Om te besluit op wat om voor te sit vir die hoofgereg was 'n lang proses. Hoender is te alledaags, eend is te moeilik om te procure in die stad, ek het te min ondervinding met die kook van lam op grootskaal, en ek was nie lus vir bees nie. Bees is so Pretoria, en ek is tans nogal pretty much oor Pretoria. So dit moes vark wees. Vark is fantasties. Daar was 'n paar kandidate. Varkfilet met baie knoffel en gerookte paprika, Peking pork wat voorgesit word met pannekoekies en hoisin sous, en selfs pork belly confit wat diep gebraai word net voor jy dit opdien. Maar uiteindelik is daar besluit op porchetta, vir 'n aantal redes. Dit kan voor die tyd gestop, gerol en opgebind word, vereis nie tyd in die kombuis terwyl die gaste al aan tafel is nie, en het fantastiese flavour. My porchetta het in die weke voor die ete deur 'n paar iterasies gegaan, maar ek het uiteindelik gesettle op 'n resep uit Nigella Lawson se Forever Summer, effe aangepas. Dit het beteken dat ek die vulsel van die porchetta (uie, knoffel, vinkelsaad, tiemie, lourierblaar) verdriedubbel het, asook die gebruik van 'n alternatiewe stuk van die vark, pork belly. Ek het dit ook vir 48 uur laat marineer, in plaas van Nigella se 24. Dit word gebak vir omtrent twee en 'n half uur teen 140º C, en rus dan vir omtrent 'n uur voor opdiening. Ek het ook gevind dat 'n maer pork belly die beste werk – te veel vet en als raak net oorweldigend ryk. Alhoewel ek die res van die ete gekook het was J verantwoordelik vir twee aspekte van die ete, waarvan een die crackling was. Dit is afgesny van die pork belly en apart behartig, doodeenvoudig omdat die geweldige hitte wat die vel vereis die ander vleis te veel uitdroog. J het die vel gescore, ingevryf met sout, en toe onder 'n waaier laat droog waai vir omtrent drie uur lank. Vir die beste crackling benodig jy twee dinge: 'n baie warm oond, en 'n  baie droë vel. Die resultaat was pragtig, en by verre die beste crackling wat hierdie huis nog opgelewer het.

Eet in Arkadia: suurlemoen en tiemie granita

Dis amper tyd vir hoofgereg. Maar eers – nog 'n amuse-bouche, alhoewel dit tegnies meer van 'n palate cleanser was: minder intense geure, meer 'n verfrissende opkikker. Hierdie een is 'n suurlemoen en tiemie granita uit Tessa Kiros se Twelve, A Tuscan Cook Book. (Ek was nog nooit een van daardie mense wat histeries raak oor Kiros se boeke nie, maar hierdie een is heel orraait.) Die suiker- en suurlemoenstroop is infuse met tiemie vir omtrent twaalf uur. Die granita was veronderstel om 'n sorbet te wees, maar ek het vergeet om dit heeltyd te roer terwyl dit vries, en dus was dit uiteindelik 'n granita. Die lewe is te kort om ontsteld te raak oor sulke dinge. Dit is bedien in hol, gevriesde suurlemoenskilletjies, wat al te fraai gelyk het. Don't be fooled by the existential despair, people. Fraaiheid is what I'm about.