voer

charcuterie

2012-02-16T07:23:00.002+02:00

Hierdie is een van my gunsteling winkeltjies in Barcelona. Ek is seker ek hoef nie eens te verduidelik nie.

(En hierdie is offisieel ons 400ste post. Dankie dat jul almal nog hier is.)

ridley road market, dalston

2012-02-14T06:47:00.002+02:00

Hierdie is die Ridley Road Market in Dalston, Londen. Daar vind jy, in geen spesifieke orde, gedroogde vis uit Nigerië (egusi), meer beespote as wat jy al ooit saam op enige plek gesien het, en religieuse haarkappers. Ons het heel tuis gevoel. Asof ons in Sunnyside rondloop, maar met meer vriendelike Halaal slagters. Dieselfde gevoel van duisende immigrante se stories wat die plek deurgrond – Oos-Europieërs, Ghanese, Jamaikane, vrouens met burkas en oumas uit die old country wat nie 'n woord Engels kan verstaan nie.

By die wonderlike Turkish Food Centre het ons vir middagete 'n reuse plat brood gekoop, vars feta uit 'n groot emmer agter die toonbank, 'n klomp gemarineerde olywe. Piekniek gehou in 'n park, verplaas nes die res.

bibimbap

2012-02-12T07:51:00.001+02:00

Londen, Soho, Junie 2011. Ons eerste Koreaanse ervaring – bibimbap by, wel, Bibimbap. 'n Vuurwarm klippotjie met gaar rys, en rou vleis, groente en eier, wat gaar word soos jy die bestandele teen die potjie se warm wande deurmekaar roer. Ons het twee verskillendes probeer – 'n bees bibimbap, en 'n spicy vark bibimbap. (Die vark was by verre die lekkerder een.) Daarna Harold Pinter se Betrayal, op die West End. Met Kristin Scott-Thomas. Be still my beating heart.

nutellatert

2012-02-10T10:39:00.000+02:00

Weer, soos verlede jaar, Pierre Herme s'n. Want dit was Internasionale Nutella Dag op 5 Februarie. En ja, dit is absoluut 'n geldige rede.

if in doubt, throw a party

2012-02-08T07:33:00.002+02:00

Daar is 'n paar dinge wat jy nooit vir twee mense wat in 'n proper langafstandverhouding is (nee, een wat bly in Pretoria en die ander een in Johannesburg, tel nie), moet sê nie. Dit sluit in sjoe, maar is dit nie moeilik nie? (natuurlik is dit fokken moeilik), absence makes the heart grow fonder (waar is die naaste bottel wyn?) en kan julle nie maar iets aan die saak doen nie? (nee tannie, ons is altwee uiterste masochiste wat eintlik eindeloos plesier in hierdie arrangement vind). En omdat dit wel een van die moeilikste goed is waarmee ek al ooit moes deal, saam met my twee motorkapings in een jaar en my ewigdurende eksistensiële krisis, trek ek my aandag daarvan af op dieselfde manier wat ek met my post-traumatiese stres en taamlike morbiede obsessie met die dood gedeal het – ek hou dinner parties. Ek het nog altyd in die redemptive kwaliteite van kos geglo; nog meer so in die konteks van 'n klomp mense om 'n tafel, 'n klomp mense vir wie ek kan kos maak. So dis wat ek doen. Ek hou partytjies.

Die laaste paar maande was rof. Dalk omdat ons naby aan die einde van die separation is, die nerwe oor die algemeen dun. (Ook sal ons dit sterk afraai dat beide partners ooit op dieselfde tyd 'n major graad sit en klaar maak.) So ek het baie partytjies gehou. In September was daar 'n Victoriaanse piekniek, met potted pork en dainty kolwyntjies en 'n shooter's sandwich, met mosterd, uie en 'n sappige stuk steak wat in 'n uitgeholde ronde brood geplaas word en dan oornag platgedruk word onder elke moontlike swaar glasbottel in jou besit, en jy dit die volgende dag in dik skywe kan sny terwyl jul lê op die gras. Ons het Pimms gedrink, aarbeie geëet, ure lank gesels.

'n Week later het ek en my vriendin Amelia 'n Mad Men partytjie gehou, met kitsch kos uit die 60s – pigs in a blanket (aka die mees ongesonde dog verslawende appetiser in die geskiedenis van kos), devilled eggs, en chips (skyfies vir die puriste, maar wragtag, wie gebruik ooit daai woord?) met 'n uiedoopsous. Hoofgereg was nie net een nie, maar twee potte fondue – een kaas en een olie. Ons het almal soos karakters uit die reeks aangetrek, en heel aand martinis gedrink (asook 'n Tom Collins, 'n mint julep, en die surprisingly lekker old fashioned, Don Draper se drug of choice). Nagereg was 'n kersiepastei, so uit die boeke. Die laaste mense is die volgende oggend om 3 eers weg.

Desember was daar 'n Kerspartytjie. Met dertig mense in my huis (red 'n volk, ek het gedog helfte gaan nie opdaag nie), kersversierings gemaak uit ou bladsye van 'n Duitse wetenskapfiksie roman wat uitmekaar geval het, en eggnog. Waaroor almal natuurlik altyd aanvanklik baie skepties is, maar waarvan daar ook niks uiteindelik oorbly nie – daai kombinasie van eiers, room, suiker, brandewyn en whisky is onweerstaanbaar. En daar was kos (want ek kan dit glad nie verstaan as mense jou na hul huis toe nooi, vir jou drank ingee, en dan verwag jy moet heel aand op 'n leë maag kuier nie). Turkse börek, filosigare met feta en groenolyf en makadamianeut, kappertjiesaad en vars origanum, bruschetta met tuisgemaakte basiliepesto en oondgeroosterde tamatie, crudites met beet tzatziki, yskoue shots gazpacho, my ouma se legendary vleispasteitjies. Daar was ook varkfilet gemarineer in gerookte paprika, baie knoffel en tiemie, vinnig gebraai en gesny in dun skyfies, en speseryneute, met komyn, kaneel en bruinsuiker. En my vriende Nicola en Roger het twee van hul famous terte gebring – een met feta en kersietamaties, 'n ander met gekarameliseerde uie en anjovis. Nagereg was 'n sjokoladetruffelkoek. En nog 'n glas sjampanje. En Christmas carols uit die veertigs.

Maar steeds was het einde niet. Ek en my ma het 'n Kerstee gehou, om beide van ons se lustigheid vir bak te plesier. Daar was, natuurlik, hopeloos (hopeloos!) te veel koek. 'n Panforte, 'n pannetone, 'n tradisionele vrugtekoek met marsepein, sjokolade rugelach (Happy Hanukkah!), tuisgemaakte mince pies, gemmerbroodkoek kolwyntjies, en 'n reuse feestelike pavlova, met geklopte room, grenadillamoes en lietsjies. En daar was, natuurlik, weer sjampanje.

Dankie tog vir dinner parties. Hul maak hierdie lewe leefbaar.

ceviche

2012-02-06T17:05:00.000+02:00

Dis tans bitterlik koud in Europa, en volgens die Daily Mail (soos Fox News en ons plaaslike Daily Sun), daardie bastionne van trustworthy inligting, gaan 2000 mense in Engeland alleen hierdie week sterf. Hier vrek ons net van die hitte. Veral in my bloedige warm woonstel, waar ek meeste van my dag sit en skryf. So hierdie is middagete, vir so lank as wat ek vars is in die hande kan kry – ceviche. Stokvis, in blokkies gesny en vir ten minste 'n uur gemarineer in 'n kombinasie van suurlemoensap, lemoensap, sout en fyngekapte ui. Dan word die oorblywende sap afgegooi, en 'n avokado bygesny. Leuk.

halala

2012-02-01T18:39:00.001+02:00

So, ek is terug. Met nuus. Hierdie is 'n monumentale week vir ons – J gee sy PhD in. Ek dink gister terug aan die eerste keer toe hy my vertel het van sy navorsingsvraag, kort voor hy weg is, terwyl hy besig was om die boekrak te bou wat sy afskeidsgeskenk aan my was. Ek het niks geweet van kompleksiteitsteorie, van cluster satellites, van market-based control nie. Maar dit het als so donders opwindend geklink. Op daardie stadium was ons nog onseker oor wat sou gebeur as hy die land verlaat, of wat ook al tussen ons was die afstand sou oorleef. Maar daardie dag se gesprek het my laat dink, I want in. Met hierdie man wat skielik een dag besluit het ek het 'n boekrak nodig om al die cascading boeke in die woonstel te huisves, wat besig was om hier voor my te sit en kap en skuur, wat so opgewonde kon raak oor sy navorsing. En vandag is ek so donders trots. Op hom, en op die feit dat ons aangehou het. En op die 184 bladsye, op drie en 'n half jaar se werk.

In ander nuus gee ek oor 6 weke my tesis in, so dis pretty much nag. Maar vanaand, as dit moontlik was, het ek die hoofstukke gelos, en die tafel gedek. En ons het sjampanje gedrink terwyl ons uitkyk oor die stad, oor die Uniegebou en die Hotel 224 wat blink in die nag. En ek sou vir ons 'n stukkie steak gaar gemaak het, met frites en potjies bearnaise aan die kant.

(En daardie boekrak staan steeds langs my bed. Beste boekrak ooit.)

caelum, barcelona

2012-01-20T07:50:00.000+02:00

Dinge hier is nog maar effe melankolies, en ek maak dus nie vreeslik kos nie. En wat ek eintlik vandag begeer is 'n koppie koffie (en 'n bordjie soetigheid) by Caelum. Ons het Caelum die eerste keer raakgeloop in die Barrio Gotic toe ons in 2010 in Barcelona was, een laat aand van verdwaal deur die ou stad se labirint strate. Geleë op die hoek van Carrer de la Palla en Carrer Banys Nous, waar die Romeinse muur van die oorspronklike stad nog sigbaar is, is 'n restaurantjie met 'n hoekvenster vol koek wat uitkyk op die nou straatjies wat daar kruis. Ek was enraptured. Daar was fyn liggies in die venster, en binne was als wat nie koek was nie, wit – wit gordyntjies, wit tafeltjies, wit koekstaanders en blompotte. Hul was reeds toe. In die dag sou ons weer gaan soek na hul, maar eg aan die aard van die Barrio Gotic kry jy nooit 'n winkel wanneer jy hom soek nie; slegs later sal jy onverwags verdwaal en weer by hom uitkom. Keer op keer het dit met ons gebeur, nie net in 2010 nie, maar ook in 2011 toe ons weer in Barcelona was. Mettertyd het ons ook uitgevind dat die klein tee- en koekwinkeltjie spesialiseer in die gebak van die Spaanse kloosters, wat elk geken word aan 'n spesifieke tipe koek of koekie. Dit was genoeg om my te oorreed dat ons eerste raakloop van die winkeltjie inderdaad kismet was, en met 'n pen in my hand het ek een oggend weer gaan soek na Caelum, dit uiteindelik gevind, en toe stap vir stap my pad huis toe aangeteken sodat ek later vir J daarheen sou kon neem.

Die dag voor ons vertrek het ons die koekkorrels gevolg en by Caelum se deur ingestap. Die koektafel was weer daar, soos altyd in die venster, starend na die ou stad. Corazones de mazapan (marsepeinharte) van die klooster in Avilla, lunitas de almendra (amandelmane) van die Monasterio de Santa Clara in Badajoz, empanadillas de cabello de angel (engelhaarpasteitjies) van die Monasterio de la Purísima Concepción, ook in Badajoz, glorias de manzana y albaricoque (appel en appelkoos koekies van glorie), uit die Monasterio de Santa Clara in Calahorra, bolitas de coco (klapperballetjies) van die Convento de las monjas Jeronimas de Constantina in Sevilla, bombon de higo con ron y brandy (vyeballetjies met rum en brandewyn) van die Adoratrices de Berga in Barcelona self, en marron glace (geglaseerde kastaiing), uit Zaragoza, en nog omtrent 20 ander tipes koek en pasteitjies en koekies uitgepak op die tafel. Ons het 'n paar uitgekies, koffie bestel, en gekyk hoe die stroom mense kort-kort abrupt stop as iemand die venster gewaar, uitroep, die persoon wat 'n paar tree agter hul loop nader wink om te kyk.

Koek bly, soos altyd, die waarheid.

Naskrif: Dalk is koek presies wat ek in hierdie state nodig het. Wat sou jul aanbeveel? Wat bak mens as jy eintlik net op die bed wil lê en wyn drink?

mieliebrood

2012-01-17T13:48:00.003+02:00

Ek wag nog vir die beter dae.

Intussen bak ek mieliebrood. Maries'n, maar met vars soetmieliepitjies bygevoeg. Soet, sag genoeg omte breek as jy nie versigtig sny nie, en heerlik met net 'n smeerselbotter. Of saam met hoenderdytjies gebak met bietjie olyfolie enbaie za'atar.

(En soos gewoonlik moet ek weer gewoondraak aan weer vir een kook; daar bly konstant hopeloos te veel kosoor.)

januarie

2012-01-15T13:02:00.000+02:00

J het twee dae gelede terug vertrek, en ek raak nog gewoond aan hoe stil Arkadia skielik is. Ons doen hierdie tipe afskeide al drie jaar lank, en steeds is ons maar pretty teribble met die uitvoering daarvan. Hierdie keer het ons na die oggend se miserabele tranedal besluit om die stad in te vaar, te voet. Ek het die eerste paar blokke nog gehuil, tien teen een tot groot vermaak van die Arkadia prostitute en die tannies wat klein vetkoekies verkoop, vars gebak agter hul klein makeshift kombuisies van oopgevoude kartondose. Ons het gestap oor die Apiesrivier, verbaas oor die feit dat niemand nog die twee koperleeus op Leeubrug gesteel het sedert Paul Kruger dit oorspronklik geskenk het nie. Gestap verby rye en rye studente wat hoop om iewers 'n plek te kry by een van die kolleges in die stad, aspirant call centre operateurs of IT-personeel of verpleegsters. Gekyk na die eindelose haarkappers, kafees met russians and chips en pap and feet, deur die stadspoorte waar die ZAR se grense geproklameer is, tot by Strydomplein. Langs die pad iemand wat 'n reuse skottel gedroogde mopaniewurms verkoop. Ingeloer by Melrose Huis, tuiste van 'n ryk Brit tydens die Boere-Oorlog en deur Kitchener en sy soldate gebruik as 'n hoofkwartier. Gestry oor of Kitchener werklik 'n doos was. Teruggestap verby Burgerspark, nou sonder enige van die cruisers van die 80's, vinnig ingeloer by die majesteuse ou Standard Bank en Eerste Nasionale Bank op Kerkplein. Vier biere en 'n disgustingly duur bord chips geëet by Cafe Riche, gelag oor Dan Roodt wat Pretoria die Parys van Afrika noem (so van dose gepraat).

Teruggestap huis toe. J het op 'n vliegtuig geklim, ek het 'n bottel wyn oopgemaak. Gedink oor hoe wonderlik hierdie is, en hoe donders moeilik. 'n Adrienne Rich dag.

I draw the curtains as the sky goes black
And set a match to candles sheathed in glass
Against the keyhole draught, the insistent whine
Of weather through the unsealed aperture.
This is our sole defense against the season;
These are the things we have learned to do
Who live in troubled regions.

Of soos Andries Bezuidenhout sing, Beter dae. Beter dae inderdaad.

Kersfees

2011-12-20T17:13:00.000+02:00

Liewe, liewe lesers.

Ons het jul heeltemal in die steek gelaat die laaste paar weke. Maar tussen ons studies en werk deur, en met die onsekerheid oor J se visa, was daar nie tyd of energie vir enige posts nie. Maar, net betyds vir Kersfees, het J sy visa gekry, en land oor 'n paar uur in Johannesburg. So ons is terug in die nuwe jaar, met hordes stories oor al die kos wat gemaak is die laaste tyd, en met nuwe krag vir die laaste paar maande voor ons weer in dieselfde land woon. Intussen is ons dankbaar vir hierdie jaar, en opgewonde oor dit wat kom. Sien jul binnekort.

Compound gin

2011-11-14T01:34:00.000+02:00

So, I made this gin. After a day of steeping the orange rind and rosemary finally managed to beat the vodka into submission. Or they declared a truce, I'm not sure. Initially, I had started with a bottle that was strongly reminiscent of hospital. Well, you can't remove the smell of disinfectant without replacing it with something equally pungent.

The final result, while not a resounding success, does provide an interesting herbal-clove-citrus rind taste experience. With just a hint of bleach, as long as you use it in moderation. The juniper sadly remains a shy guest at an otherwise boisterous party.

It is quite bitter. I don't mind, because I frequently consume bitter things, so I can exercise my right to a subjective opinion. But I can't offer it to others. It works with tonic, but everything does.

Next time I'll use better vodka. And go slow on the citrus. Restraint is needed.

Chelsea

2011-11-12T01:16:00.000+02:00

From Battersea power station I cross the Thames into Chelsea, where I soon realise I've left most budget eating options behind. Until I saw the ideal spot, promising natural juice, tea and coffee, where I walk in, glance at the menu and order chilli con carne and tea. It is the type of establishment where you should have chilli. With tea.

I had accidentally stumbled onto the gathering spot of taxi drivers. They come here to eat and to have chat, before they head out again. There was one at every table, about eight in all. Many empty chairs, yet the room feels full. Some were reading, The Sun or the Evening Standard I think. And everyone was involved in one communal conversation while they eat there chicken and drink milky cups of tea. Talk about the races, the football, the coming weekend.

Against the wall was a small handwritten notice:

To the cab driver of TX4 LL60 KPO.

THANK YOU for nicking the job of T3 whom I sent to the Rank. It is so NICE to KNOW PEOPLE like you are around. If you would like to put this right give the job up.

YOURS BARRY

Go there if you're in the area.

40 dae en 40 nagte

2011-11-10T01:10:00.003+02:00

I have very little to say at this stage. Tonight was pasta and pesto made by Jamie Oliver himself, if you believe the label on the bottle. It's not the first time either. During the day, between graphs and paragraphs, I long for exiting food and novel flavours, but by the time I stumble into the kitchen at night I've been reduced to a forager. Potato salad someone left behind, a strip of lamb that follows the familiar lemon/garlic/rosemary route, or the quiche I always make. Bread and cheese, again.

I suspect there are stories to tell about even these mundane meals, but I promise that by day three they'll start repeating. So instead I'll try to dig up more bits from long ago.

Right now eating is as much about comfort as it is about sustenance. Just for a while.

padron

2011-11-05T21:11:00.001+02:00

Wens ek het hierdie om te eet saam met my vroegaand glas wyn.

(Geroosterde padron peppers, by Los Toreros in Barcelona, net duskant La Boqueria)

marokkaanse eier met tamatie en komyn

2011-11-03T20:59:00.000+02:00

Vroegoggend. Binnekort moet ek kampus toe vertrek vir 'n klas oor die Nigeriese filmindustrie, Nollywood, en 'n sessie met al my vierdejaars oor hul skripsies wat einde se kant toe staan. In my kombuis kan ek hoor hoe 'n ontstelde prostituut 'n kliënt vir een of ander rede uitskel (ja, alreeds so vroeg in die oggend – hier ken koop en verkoop geen vaste ure nie). Ek maak ontbyt, uit Casa Moro. Geskilde tamaties wat met fyngekapte ui en komyn prut vir tien minute tot sag en sappig, voordat twee eiers bo-op gebreek word. Soos dit gaar word maak ek roosterbrood, tot ek die hele pan se inhoud in 'n vlak sopbakkie tiep, die eiers teen hierdie tyd net na my smaak – soliede wit, heerlike sagte geel.

artisjok- en groenolyfsmeer

2011-11-01T20:51:00.005+02:00

Stil dag. Dis steeds te warm om die oond aan te sit, so ek eet salm sashimi vir middagete en stokvis ceviche vir aandete, met elke moontlike venster in die woonstel wyd oopgegooi.

Die dag het ook 'n allerheerlike artisjok- en groenolyfsmeer opgelewer, met bietjie kappertjiesaad en knoffel daarby. Goed op 'n stukkie vars baguette, of as crostini. Of deur 'n pan spaghetti geroer, 'n bietjie olyfolie om dit nog gladder te maak. Môre se middagete, as ek moet raai.

barcelona 2011, dag 1

2011-10-30T18:31:00.001+02:00

Hierdie hittegolf herinner my aan Spanje. Hierdie is die eerste ete van ons Julie kuier in Barcelona, geëet heel aan die punt van La Rambla, naby die Columbus monument. Op 'n klein stukkie gras. La Boqueria gevang terwyl daar nog 'n laaste paar stalletjie oop was, en 'n vars brood en 'n pakkie tacos de jamon gekoop. En toe gaan soek vir die koudste bier wat ons kon vind.

beet- en wortelkoek

2011-10-26T16:51:00.000+02:00

In die bitter stryd tussen intense temperature, en die begeerte na koek, het koek gewen.

In my lewe wen koek altyd.

Hierdie is die oulikste, klein regop koekie, met meer beet en wortel as meel, en roomkaasversiering. Gebak op 'n laatmiddag in my versengend warm kombuisie.

En nou gaan ek 'n bottel sjampanje oopmaak om die feit dat ek die twee laaste inhoudshoofstukke van my M weggestuur het na my studieleiers, te vier.

Koek en sjampanje. Hos ja.

ertjiesop

2011-10-24T18:46:00.001+02:00

Versengend warm vandag. 42 grade, as mens vanoggend se radionoodberig moet glo. Ek sit in Arkadia en drink wyn, met geen idee wat aandete gaan wees nie – die stukkie varkfilet in die yskas wat ek veronderstel was om gaar te maak is toe nie meer in 'n toestand om geëet te word nie. Daarmee saam sou daar wees 'n pan vol tamaties a la crème. Nou mag ek dalk met 'n stukkie roosterbrood tevrede moet wees.

Maar wat eintlik absoluut wonderlik sou gewees het vanaand, is een van laasweek se etes, met nog van die Boeremark se opbrengs. Ertjies, kruisement en jogurt word 'n koue sop, 'n pragtige liggroen, glad en lig. Weer uit die nimlike Casa Moro.

In ander nuus is ek ontsettend lus vir koek. As ek myself net so ver kan kry om die oond aan te sit en by te dra tot hierdie hitte-aanval. I'll keep you posted.

nyan cat

2011-10-22T17:55:00.000+02:00

Go here first. For non-stop fun, I would recommend turning up your volume, then trying this. This is the Internets, unadulterated, undiluted. We lives quite close to the internet.

R had a birthday, so E baked a cake. I helped a bit with the face, but I can't claim anything more. That is one cat, marzipan for decoration, and one million coloured cookies to make a rainbow.

ertjiepesto

2011-10-13T12:32:00.000+02:00

Dis heerlike lente. Die Jakarandas blom hier in Arkadia, ek drink g&t's as ek warm van die kampus af terugkom, en ek het nie krag of lus vir lang ure voor die stoof nie. Maar die beste deel van die lente is die Boeremark – tafels en tafels vol pragtige bosse spinasie, klein radysies en blink rooi-en geelrissies. Bloesende tamaties, eindelose stronke soetmielies, en die mees pragtige pers sprietuie.

Deel van verlede week se kopies was ook 'n pakkie vars ertjies, en vanmiddag het dit 'n wonderlike bakkie ertjiepesto geword. Die inspirasie was van Smitten Kitchen, en buiten die ertjies (vinnig gekook, voor dit mushy en aaklig raak), is pesto se usual suspects daar – parmesaan, neute (in hierdie geval makadamias), knoffel en olyfolie. Lente op 'n bord. Die kleur alleen het my dag gemaak.

(Eet saam met pasta, of op bruschetta, saam met 'n glas koue witwyn.)

damsons

2011-10-10T15:50:00.000+02:00

Interaction between my bicycle, a dog and omnipresent gravity unexpectedly left me with one arm resting peacefully in a sling. It wasn't serious, just a week or three. To see serious you should spend a day in the waiting area of the orthopaedic wing. As a result my typing was slightly impaired, and the kitchen temporarily became a much more challenging space. But instead of following Mrs. Beeton's suggestions beef tea and barley water for invalids, I needed something that would confirm my health. A September damson cake.

E provided extra hands and served as careful measurer, recipe follower, oven opener and general able-bodied person. I read instructions and handled the fruit, one at a time. A batter of spelt flour, eggs, butter and sugar, then about the same amount of damsons on top. During baking they sink through the batter, staining crimson on their way down.

The cake was moist and gently sweet --- just enough to balance the tartness of the little fruit.

Saturday, between coffee and breakfast

2011-10-08T17:42:00.000+02:00

om beter te kan sien, my kind

2011-10-05T22:27:00.000+02:00

My nuwe gunsteling vinnige middagete/aandete, of deesdae selfs ontbyt, kom (alweer) uit Casa Moro, en behels wortel, iets wat my gewoonlik nie juis opgewonde laat nie. Maar die worteltjies wat die ou oom van agteraf sy bakkie verkoop by die Boeremark lyk elke week so pragtig, en ek was dringend op soek na dinge om te maak in die halfuur tussen verwoede skrywery en my 400 studente gelukkig hou.

Die wortels word in die oond gerooster tot sag, fyngemaak saam met fyngestampte karwysaad en versnipperde kruisement, voor jy 'n stukkie feta bo-op verkrummel. Bak intussen 'n stukkie flatbread in 'n warm pan, en eet saam met die wortelpuree. (Die woord puree laat enige iets onapytytlik klink; dit is werklik nie die geval hier nie). In alle geval – dis 'n heerlike kombinasie. Veral as dit nog so louwarm is as jy dit oor 'n stukkie flatbread skep. Maar om die waarheid te sê, ek het dit vanoggend koud uit die yskas gehad, en dit was steeds lekker.

Yay, Moro. Jul bring my vreugde.

hiep-hiep

2011-09-28T07:27:00.001+02:00

Kort na ons verdwyning het my pa sy jaarlikse Reuse Partytjie gehou. Hierdie keer was dit nie 'n koek-en-tee affêre nie, maar daar was tog kolwyntjies vir poeding. Omtrent 300 kolwyntjies.

Die kolwyntjies is gebak deur my ma, en versier deur my, met hulp van my jongste sussie. Wat besluit het ons benodig 'n groot lysie om tred te hou met al die verskillende kolwyntjies.

Daar was ook twee verjaardagkoeke. Met duisende kersies. En een of ander simpel mens het die witsjokolade ganache gesmeer. Ook maar goed ek was nie by toe dit gebeur het nie. Mense het ook nie meer die nodige respek vir koek nie.

laaste van die winter

2011-09-26T20:15:00.003+02:00

So, ons is nog hier.

Lente is warm en bloesend in Arkadia, en die winter sluip stadigaan nader aan Southampton. En ons het 'n moeilike paar weke agter die rug, met planne maak vir die toekoms terwyl ons die hede se gemis probeer negotiate, en met werkverpligtinge wat net nooit wil ophou nie. Edward Thomas klink op in die verte – “And spring's here/ winter's not gone”. So ons is moeg, en emosioneel taamlik uitgemergel, maar ons is nog hier. Die lewe gaan aan.

En mens bly honger. In die laaste van die winter se stuiptrekkings het ek by twee resepte uigekom wat al lankal op my lysie is – die vark in amandelsous uit Moro, en Yotam Ottolenghi se pampoen met 'n kruiekorsie.

Die Ottolenghi pampoen klink in teorie heerlik – tiemie, pietersielie, en heelwat parmesaan. Dan ook knoffel en suurlemoenskil en brodokrummels, wat met olyfolie gemeng word en gesmeer word oor skywe pampoen voor dit in die oond gebak word tot goudbruin. Maar in praktyk moet ek bieg dat ek taamlik underwhelmed was daardeur, en ek wens dit was nie die geval nie. Vir een of ander rede gebeur dit met elke liewe Ottolenghi resep wat ek probeer – als klink ongelooflik lekker, en is uiteindelik net taamlik gemiddeld.

Daarenteen was die vark in amandelsous glad nie 'n teleurstelling nie – vark wat stadig gestoof word tot sag, met knoffel, paprika, ui en tamatie, witwyn en noras rissies, met 'n sous wat uiteindelik verdik word met fyngemaalde amandel. Ek het dit geëet met pangebraaide stukkies aartappel en 'n groot bak slaai aan die kant, en natuurlik nog witwyn. Altyd nog witwyn.

En dit is amper heelhartig somer. Wat in my boekie beteken dis tyd vir pieknieke, baie braaivleisvure, 'n waentjie vol plaasgroente by die boeremark, en tuisgemaakte roomys in die vrieskas.

Geluk.

Ns: En ek het nou eers (!!) op die laaste paar posts se kommentaar gereageer. Jammer, julle :-/

we've been bad bloggers

2011-09-24T09:05:00.000+02:00

Maar ons is binnekort terug. Belowe. Hier is intussen die seisoen se eerste aarbeie, te dankie aan die boeremark.

gebraaide zucchini blomme

2011-09-04T20:10:00.000+02:00

Hierdie was middagete.

Zucchini blomme waarin daar versigtig 'n klein stukkie mozzarellakaas geplaas is, 'n klein bietjie ansjovispuree, en dan gedoop is in eier, meel en vinnig gebraai is in 'n bietjie olie. 'n Glasie witwyn aan die kant.

pistachio koek

2011-09-02T07:33:00.000+02:00

Dis heerlike lente. Die plan was om hierdie gister al te post, maar ek was siek op die heuglike dag, en is nog steeds, so ons hou hierdie vandag kort. Hierdie is my Lentedagkoek, uit Breakfast Lunch Tea, 'n pistachio koek. Met baie min meel en baie fyn pistachios en amandels, wat die koek heerlik klam maak, maar ook tot gevolg het dat dit geweldig maklik breek (in die foto hierbo het die koek op daardie stadium toe alreeds op vier verskillende plekke gebreek). Maar die koek maak op smaakvlak daarvoor op, en my woonstelmaat en haar boyfriend het gisteroggend sommer vir ontbyt 'n paar snytjies kafgedraf. Bo-op 'n roomkaasveriering, met (natuurlik) nog gekapte pistachios.

Goed. Laat ek hierdie siek lyf uit die bed sleep vir my personeelvergadering. En dan versier ek vandag, aan die sy van my ma, omtrent 250 kolwyntjies, want die Groot Partytjie vind Saterdag plaas. Ha. Sien julle aan die ander kant.

whoopie pies

2011-08-31T07:14:00.000+02:00

Met my liewe vriendin Hanli se geskenk van Marshmallow Crème maak ek 'n baksel whoopie pies. In my hart is ek Amish, en hierdie Amish gebak loer al lankal vir my. Ek volg 'n resep uit Gourmet, vir die tradisionele sjokolade whoopie pies (wat die ma's van Amish kinders blykbaar vir hul in hul skoolkosblikkies ingepak het). Die beslag is maar 'n baie basiese sjokoladekoek, en die vulsel 'n kombinasie van die marshmallow fluff, versiersuiker en botter. En liewe lesers, ek moet jul vertel, met trane in my navy blou oë, dat die whoopie pies so donders soet was dat ek nie eens een kon klaar eet nie. Volgende keer sal ek die vulsel uitlos en dalk net die marshmallow fluff gebruik, maar wragtag, vir daai vlak van soetheid sien mens net kans as jy vyf jaar oud is.

kerrie

2011-08-29T07:51:00.000+02:00

'n Paar weke terug, net nadat ek weer in Arkadia aangeland het, het ek besef dat daar dringende afleiding benodig gaan word in die tyd wat voorlê. So ek het begin kerrie maak, lang, moeisame kerries uit Rick Stein se Far Eastern Odyssey, wat my hande besig hou en my kop dwing om oor ander dinge te dink. Die opspoor van al die bestandele is opsigself 'n reuse afleiding – Stein se boek dek kos uit Kambodja, Vietnam, Thailand, Maleisië, Bali, Sri Lanka, en Bangladesh, en die lysies bestandele vir elke dis is lank. Vissous, palmsuiker, knoffel, gemmer, en tamarind paste. Thai basilie, Vietnamese kruisement, grondboontjies, borrie, lemon grass, salotte, kaffir lemmetjieblare, vars klapper, gefermenteerde shrimp paste uit Kambodja. En natuurlik rissies. Baie rissies. Vir die Thai kerries kom 'n reeks ander bestandele by – koljander en komyn, baie kardamom, naeltjies en kaneel en mace (die eerste keer wat ek dit ooit gebruik!). As die bestandele uitgesorteer is het jy net tyd nodig. Verkieslik oor 'n naweek, wanneer dit stil raak en jy nie paragrawe het om te skryf nie, en die hele huis lateraan ruik soos 'n speserywinkel.

Ek begin met 'n resep uit Kambodja – Khmer varkkerrie, met klapper en pynappel. Nie 'n besonder souserige kerrie nie, die klapper wat interessante dimensie verskaf aan hoe die geure ontwikkel. Die vars pynappel verloor heeltemal sy soet element en word byna 'n groente, wat saam met klein, groen Thai eiervruggies die dis afrond. Daarna skuif ek na Thailand vir 'n mussaman kerrie, maar kry nêrens die swart kardamom wat die kerrie blykbaar onweerstaanbaar maak in die hande nie, so dit bly daarsonder. Bees stowevleis en aartappel is buiten die speserye die hoofkomponente hier, en dit word afgerond met Thai basilie en gekapte, geroosterde grondboontjies. Daar was ook 'n slaai, afkomstig uit Vietnam, met hoender, salotte, Chinese kool, wortel en 'n verskeidenheid Vietnamese kruie (wat ek nie kon vind nie, en dus vervang het met wat hier beskikbaar is) en weereens die grondboontjies, en afgerond is met 'n slaaisous van vissous, lemmetjiesap, rice vinegar, en die ewig-teenwoordige knoffel en rissie. Dit was leuk.

Daarna het ek vir 'n oomblik geskuif van Rick Stein na Maddur Jaffrey, en palak paneer gemaak. Die paneer weet jul klaar van, en alhoewel die uiteindelike kerrie, vol garam masala en groot hoevelhede knoffel en gemmer lekker was, het ek my spinasie oorspronklik nie fyn genoeg gekap nie, en was die uiteindelike tekstuur van die kerrie nie heeltemal soos dit moes wees nie. Meh.

Wat is jul geliefde kerries? En wie kan my raad gee oor waar op aarde ek Thai basilie en Vietnamese kruisement kan vind? The distraction continues.

lam mechoui

2011-08-27T21:58:00.001+02:00

Ek wens ek het 'n foto van vanaand se kos gehad om vir jul te wys. Maar die honger het my oorval en daar was geen hoop vir fotografiese bewyse nie. Aandete was lamstjoppies met paprika en komyn wat met die gebrek aan 'n vuur vinnig in die pan geplaas word en waarvan die sagte, uiters geurige vleis bedien word met warm flatbread pas klaar gebak, en 'n deeglik geknoffelde tzatziki. Die resep is uit die altyd-heerlike Casa Moro, waar hul aanbeveel dat jy die stukkies lam met die oorblywende paprika-komyn-sout besprinkel net voordat dit in jou mond verdwyn. 'n Glas witwyn is nou ook nie te versmaai nie. Wragtag, ek het bladsye der bladsye geskryf vandag. Ek verdien sommer twee.

botterbroodjies

2011-08-25T11:34:00.002+02:00

Dis alweer 'n bloody koue dag vandag. My ma en ouma kom oor vir tee, so ek maak huis skoon. Vee vloere, was skottelgoed, maak hopies van al die boeke wat orals rondstaan. Saam met tee sal daar scones wees. Rose Bakery se scones, uit Breakfast Lunch Tea. Met styfgeklopte room, en kersiekonfyt.

Die scones is aan die plat kant, ten spyte van die exorbitant hoeveelheid bakpoeier wat die resep meld – 'n eetlepel vir elke koppie meel, bid jou aan. Later sien ek die bakpoeier het eintlik al 'n jaar terug verval. Fail.

Ek laat jul met 'n foto van my wonderlike ouma, wat my nuutste kookboeke geannekseer het die oomblik wat sy by die deur ingestap het. Hier sit sy en skryf resepte af. “Ja, my kind, die dag wat ek nie meer in 'n reseppie belangstel nie is die dag wat jul weet die einde is naby.”

Aardjie na my maartjie.

farfalle allo zafferano

2011-08-23T12:59:00.000+02:00

Dit is 'n stil dag. Ek kyk Michael Haneke se Caché (alweer), maak notas, pluis analises uit. Hierdie is middagete. 'n Patricia Wells resep, uit Trattoria, uiters eenvoudig. Farfalle, saffraan (dankie, Barcelona) en 'n lekseltjie room. Parmesaan om alles te kroon. 'n Bakkie wilde roket (dankie, Boeremark) aan die kant.

paneer

2011-08-21T19:18:00.000+02:00

Middagete. Stukkies paneer wat gebraai is in olyfolie, besprinkel met regte za'atar van 'n Israeliese mark (dankie, Corné!). 'n Bakkie olywe, twee snye tuisgebakte brood.

Die paneer is van vroeër in die week, oorspronklik gemaak vir palak paneer (of saag paneer), waaaroor ek nog sal post. Dit was 'n moeilike dag, en ek het 'n projek nodig gehad vir die aand. Die proses is maar baie dieselfde as vir die maak van ricotta, behalwe dat suurlemoensap gebruik word in plaas van karringmelk, en dat die kaas in 'n blok gekompakteer word in die yskas in plaas van om ligte korrels te bly. Mens voel steeds geweldig accomplished daarna. Wat het jy gedoen gisteraand? Ag, nie veel nie. Net kaas gemaak. Take that, julle helle.

goulash

2011-08-19T21:23:00.001+02:00

Nadat ek Woensdag offisieel drie keer in die openbaar in trane uitgebars het het ek amper die aand se dinner party afgestel. Dankdevader ek het nie. Daar was Nigel Slater se goulash, varsgebakte brood, en 'n dessert plate met 'n verskeidenheid soetighede uit die vreemde – halva floss van die wonderlike Turkish Food Centre in Dalston, turrón, en naranja truffels uit Barcelona. En bietjie te veel wyn (en sjampanje!), histeriese gesprekke, en geskenke van Marshmallow crème en Baconaise. Red 'n volk met sulke vriende. Dit was die eerste aand in die laaste paar weke wat ek bly was om terug te wees in Pretoria. (Soos gewoonlik was ek te besig om te sorg dat almal kos en drank het om foto's te neem. Sug. Ek kort 'n professionele fotograaf by my dinner parties.)

Die goulash is wonderlik. Dit kan 'n dag voor die tyd gemaak word, en die bestandele maak vir 'n baie genuanseerde geurprofiel. Uie wat stadig soet gebraai is met eetelepels vol Hongaarse paprika. Tamatie, plomp rooi soetrissies van die Boeremark. Gedroogde sampioene wat geweek is om al hul sappe beskikbaar te stel, biefaftreksel, rooiwyn. En karwysaad. Baie karwysaad. (En natuurlik die stukkies varkskouer, wat vinnig in die pan bruin gebrand word voordat hul later sag kook in die geurige broth). Peasant food, bitter welkom in hierdie gure weer.

Lekkerte.

papawersaadtorte

2011-08-17T15:39:00.004+02:00

When in despair, bake a cake. Baking is a restorative process. Antjie Krog, A Change of Tongue

Ek wag nog vir die beter dae om aan te breek.

Ek is nie lus om jul almal te verveel met als wat tans hier aan die gang is nie, suffice to say dat daar op meer as een front dinge is wat sub-optimaal is (dis wat gebeur as jy vir twee maande uithang in 'n huis vol ingenieurs, jy begin woorde soos sub-optimaal gebruik.) In alle geval. Die lewe gaan aan.

Intussen bak ek koek. Kaalvoet, op die donderse koud swart linoleumvloer in die klein kombuisie in Arkadia, in 'n oond wat pas reggemaak is na dit in die middel van 'n dinner party 'n ruk terug die gees gegee het. In my wêreld is 'n gebreekte oond die begin van 'n eksistensiële krisis. Gelukkig was daar 'n Pretoria-Wes omie met 'n vaktap ou bakkie wat vir 'n week lank gesoek het na 'n element, en uiteindelik gister kom installeer het.

So ek bak vir myself 'n koek. Ek is permanent besig om vir die hele stad koek te bak. Vir vriende en verjaarsdae en tee-drinkende kollegas. Maar hierdie koek gaan ek wragtag alleen opeet. Dis 'n koek waaroor ek al menigmaal geskryf het hier, 'n Duitse papawersaad torte. Geen meel nie, net baie papawersaad en neute en rosyne en eiers, en die allerheerlikste mengsel van botter en sjokolade wat als kroon. Dis 'n koek wat jou onkant vang met hoe lekker hy uitdraai, en hoe moeiteloos hy uit die koekblik verdwyn. Koek is die waarheid. Moet dit nooit vergeet nie.

terugkeer

2011-08-09T18:49:00.000+02:00

Ek is net meer as 'n week terug in Arkadia. Winter is nie die beste tyd om terug te keer na die stad nie; alles is ongelooflik vaal, die bome in Pretoriusstraat kaal soos uit 'n Caspar Friedrich skildery. My woonstel is stil. Te stil. Daar is geen vuil skottelgoed in sig nie. In kort – ek is hier, J is nie. Dit word nooit beter nie.

Daar is baie waaroor ons jul wil vertel. Van wat nog gekook is in Engeland, en verorber is in Spanje, oor gesprekke wat ses weke lank aanhou en lang wagte op lughawens wat skielik perspektief gee op als waarmee ons besig is. Die volgende paar maande gaan uitputtend wees, met J se D en my M wat ingehandig moet word, en allerhande besluite oor die toekoms wat ons aandag verg. So ons probeer tans ons aandag aftrek van die aanhoudende gemis sodat ons onsself kan staal vir dit wat voorlê, en bowenal net besef hoe donders gelukkig ons is om hierdie te gevind het. Gister was ons herdenking, drie jaar as jy nie al die maande van opbou (o! Daardie wonderlike opbou!) tel nie. Ek het vir die eerste keer sedert ek terug is iets anders as corn flakes uit die kas gehaal. Aandete was Patricia Wells se parmesan-breaded lamb chops, vinnig goud gebraai in 'n warm pan, kapokaartappel daarmee saam, en 'n heerlike bak slaai. Perfection.

Dankie vir jul geduld met ons trae posts die laaste paar maande. Binnekort is daar weer joie de vivre in die lug en dinner parties by die dosyne. Tot wederom.

engeland, deel een

2011-07-14T22:38:00.035+02:00

Goeienaand. Ek het jul gemis.

Ek is tans in Ierland, in 'n baie klein dorpie genaamd Coolaney, by my tannie en haar man en hul twee klein dogtertjies, vir 'n vinnige kuier van vier dae.

My tyd weg van die huis is tot dusver heel dol; ek en J probeer om maande se gesprekke en reise en kuiers in te pas in 'n paar weke, en tussendeur het ons beide tesisse wat nie hulself gaan klaarskryf nie.

Baie tyd gaan tans in ons werk in, so ons het meestal minder avant-garde disse probeer en eerder gebly by dit wat ons met een hand agter die rug kan maak. Dus: Hamburgers gebraai op die vuur terwyl ons kuier met die res van die huismaats, pasta carbonara met van J se absoluut orgasmiese guanciale, malfatti. En baie comfort food: Geroosterde lam met baie knoffel en tiemie, Nigel Slater se mackerel viskoekies met boontjies en zucchini uit die tuin. En koek! 'n Okkerneuttert met botter en goue stroop, wat ek neersit op die eetkamertafel(tjie) vir die huis om hulself te help, wat beteken dat ek veel meer dikwels kan bak want geen koek hou 'n week lank nie. En volgraan chocolate chip skillet cookies, een reënerige dag toe die Britse weer (somer se gat) my erg begin vang, wat warm uit die oond geëet word met 'n skeppie roomys aan die kant, die volgraanmeel wat 'n heerlike neuterige geur verleen.

Daar is nog koek gebak vir J se verjaardag, na die oggend se splash-out ontbyt van pragtige aarbeie, croissants en Deense en Duitse salami, proscuitto en brie en verouderde cheddar. Ons gunsteling poppiesaadkoek, wat, ek dink, op my lys van 5 beste koeke ooit is, gedeeltelik omdat dit beide indulgent voel maar ook lig genoeg om elke dag 'n stukkie te kan eet. Later die week het ons 'n reuse verjaardagbraai gehou, met rondom 25 gaste, in elke hoekie van die klein huisie en tuintjie, met gaste wat uiteindelik op elke oop stukkie vloerspasie geslaap het, selfs in die gang voor die voordeur. Daar is gebraai, Engeland-styl, wat beteken meestal bangers en burgers. Ons het kofteh gemaak, met geknoffelde tzatziki aan die kant, en ek en J se Duitse huismaat Elizabeth het bykosse gemaak vir die massas – bakke en bakke Duitse aartappelslaai ('n absoluut verfrissende revelation, met rou soetrissie en komkommer en baie asyn saam met die aartappel in plaas van stodgy mayonaise, of nog erger, kondensmelk) en 'n merske hoeveelheid knoffelbrood, wat ek opgedokter het met stewige dosisse paprika in die knoffelbotter. Leuk. Poeding was 'n tweede verjaardagkoek, 'n plein wit tweelaagkoek met Amerikaanse sjokolade frosting, en 'n handvol goue en silwer balletjies, en verjaardagkersies, absoluut over the top maar heerlik celebratory.

Meeste van ons naweke word opgeneem deur reis, maar op die paar naweke tuis is daar rustige Sondae spandeer met varsgebakte scones of plaatkoekies, die aand dalk 'n fisant in die oond met ui, spek en appel. Ons het rondgery in die lush New Forest, tee en koek gehad by 'n lieflike tea room (in my opinie een van die mees wonderlike Britste institutions) in Lyndhurst, wat ook die dorpie is waar Alice Liddell, op wie Alice in Wonderland baseer is, begrawe lê.

Ook 'n sopnat dag in Salisbury, sonder reënjasse en met een vaktap sambreel besig om Stonehenge te bewonder. Buite die Salisbury katedraal het ons afgekom op die kerk se jaarlikse basaar, wat gelyk het asof dit uit 'n Hugh Grant-fliek getransponeer is – ou tannies wat spotgoedkoop tweedehandse boeke verkoop, dogtertjies met vlegsels wat rondloop met mandjies aarbeie, 'n tafel vol tuisgemaakte koeke waarvan hul snytjies verkoop. Middagete in 'n pub, steeds beide papsopnat, met pints cider en vis en chips.

Donder, wat 'n mondvol. Ek moet vir eers stop, en gaan lasagne maak vir my familie. Deel twee volg binnekort. Dis goed om terug te wees.

waar's-hy-waar's-hy-waar's-hy? (daar's-hy)

2011-07-13T19:49:00.002+02:00

Ai.

Dit gebeur elke bloody keer wat ek en J in dieselfde land is.

Ons het die beste voornemens om gedurig deur te post oor als wat ons eet, en dan raak ons so oorweldig deur die paar wekies wat ons saam het dat als anders (buiten werk, hierdie keer) ver agter in die ry moet gaan staan.

So ja, hier word geëet, maar ook baie gereis, na Salisbury en Oxford en Londen en Liverpool en ook verder, na Ierland, en binnekort na Spanje. En daar word gesels, lang, lang gesprekke op beddens en in treine en voor die stoof of in die tuin, en tussendeur skryf ons aan ons onderskeie tesisse en kyk Nunsploitation flieks in die aand as ons beide te moeg is om nog verdere intelligente gesprekke te hê.

Maar binnekort vertel ons weer oor die kos. Belowe.

dal makhani

2011-06-09T10:41:00.003+02:00

Bekentenis: Ek is 26 jaar oud en het in die laaste week vir die eerste keer kennis gemaak met die wonder van dal makhani. En noudat ek dit ontdek het, kan ek nie ophou om dit te eet nie. Drie keer in die laaste drie dae, om presies te wees. Ek volg 'n maklike resep van my ou geliefde, Nigel. Kook die lensies saam met heelwat water, 'n bietjie borrie, en sout. Intussen braai jy 'n halwe ui en 'n teelepel komyn in botter, voeg later bietjie knoffel en die laaste van die sambal oelek by (yay! Nog iets wat klaar gebruik is!), en uiteindelik, as die lensies sag is en meer lyk soos kapokaartappel, meng jy dit in.

Maak dit. Sommer vanaand nog. Daar's uiteindelik 'n rede om opgewonde te wees oor die winter.

n-3

2011-06-08T19:20:00.001+02:00

En hier is dit nag. Ek merk hope Kunsgeskiedenisvraestelle, probeer my rande verander na ponde (drie ure in die bank spandeer hierdie week alleen), en besef net weer hoeveel eindeloos baie administrasie daar is wat moet gebeur voor jy jou voordeur agter jou sluit. Intussen eet ek die huis leeg, van 'n kant af. Inkvispasta, nog van verlede jaar se besoek aan Barcelona, saam met klein garnaaltjies, en baie paprika, 'n lekseltjie olyfolie. En preie, gebak in die oond met bietjie room en suurroom en baie dragon (o, dragon! Jy steel my hart), tot hul sag en geurig en plomp blink. En saffraanaartappels, uit Casa Moro, met nora rissies, baie tiemie en knoffel.

Ek is mal oor hoe lang reise 'n mens dwing om ontslae te raak van als wat sloer in jou yskas en spens, al die bestandele wat gekoop word maar nie soveel gebruik word soos dit moet nie. Maar môre vertel ek jul verder. Nou is daar 'n bondel wasgoed wat moet opgevou word, en nog 'n bondel vir die was. Opwinding.

amper amper

2011-06-02T21:53:00.001+02:00

Agt slapies. En dan is ek in Engeland.

Vanaand begin ek solank als wat moet saamgaan opsy sit, en dink op hierdie vriesende wintersaand aan 'n heerlike warm pork belly broodjie,met stukkies crackling, en appelmoes, geëet by Borough Market.

(Agt slapies, mense!! AGT. Daar beter 'n bottel sjampanje wees aan die ander kant.)

June

2011-06-02T11:15:00.000+02:00

Spaanse visbredie

2011-05-30T08:08:00.001+02:00

Ek het vandag 'n ongelooflike klomp skryfwerk wat moet gebeur. So ek het besluit daar's geen beter tyd om 'n omslagtige visbredie aanmekaar te slaan nie.

As deel van my winding down periode voor slaaptyd sit ek dikwels in die bed en blaai deur my kookboeke. 'n Paar dae terug het ek so afgekom op 'n resep uit Casa Moro, met die wonderlikste lys bestandele. Ferm mootjies vis, en gapermossels. Vinkel en knoffel. Vinkelsaad en lourierblare. Saffraan. Amandels.

Mens moet tog begin werk op 'n vol maag, al dan nie?

kolwyntjies by die hummingbird

2011-05-29T19:19:00.001+02:00

J haat enige hipster hangouts. Ek isdaar nog 'n feilbare mens, en soms gee hy toe en vergesel my na een. Soos na die bekende Hummingbird Café,in Kensington. Oppad terug van die Saatchi gallery, steedsbesig om te dink aan Goshka Macuga se Madame Blavatsky, het ek homoorreed om te stop vir een of twee van hul bekende kolwyntjies.

Ons het die signature rooifluweelkoek gehad, asook die black bottom cupcake, met roomkaasversiersel. Die kolwyntjies het na my sin te veel versiersuiker op, en die koek is nou nie die mees orgasmiese ding wat ek al ooit geëet het nie, maar goeiste, hul is wel beautiful.

ontbyt, tuis

2011-05-28T17:14:00.001+02:00

In Arkadia lyk ontbyt tans so. Kool wat in 'n rokende warm pan gebraai word met bietjie sojasous en baie sambal oelek, en twee saggebakte eiers. Geroosterde rogbrood aan die kant. Geëet op my pandjieswinkelbanke voor die venster in die sitkamer, in die son.

Flowers

2011-05-28T16:56:00.000+02:00

It is finally beginning to feel like summer. Bright and light, with the occasional shower. The exuberant greens of spring is more subdued now, but it's not yet as hot as July will be. The vegetables celebrate by flowering: an excited red for the beans, the peas are a bit more reserved. And there's the careful unfolding of the squashes too.

ek verjaar! (5)

2011-05-27T16:56:00.001+02:00

Die verjaarsdagmaand is (uiteindelik) op 'n einde. Daar was twee klein celebrations wat nie by my huis plaasgevind het nie, een saam met my gesin en een saam 'n groepie vriende, en toe een laaste splash-out dinner party. Daar was sjampanje, en presente, en 'n pragtige bos lelies. En sewe fabulous vriende aan my tafel, vir 'n aand van tapas. Ons het begin met vars gebakte pain a l'ancienne en oondgebakte knoffel, salotte en vinkelbolletjies. Op die tafel was daar olywe, klein babaworteltjies uit een van die Boeremark ooms se tuin, en dun komkommerstukkies. Volgende was daar brosgebraaide boquerones (daar is niks meer wonderlik as 'n hele bak vol klein vissies nie), en toe patatas bravas, met 'n zippy sousie. Ons het geëindig met garnaal croquettas, en nog wyn. Vir poeding: Peter Veldsman se weergalose sjokolademousse, waaroor ek iewers in die toekoms 'n volwaardige post sal moet wei, bedien in my Turkse teeglasies. Die hoeveelheid skottelgoed die volgende dag was absoluut traumaties. Geen beter teken van 'n uitstekende partytjie nie.

ontbyt, in die vreemde

2011-05-26T18:48:00.004+02:00

In Barcelona lyk ontbyt so - varsgebakte brood van 'n kwaai Spaanse tannie, en dun snytjies kaas.En soms was daar ietsie soets. Soos hierdie reusagtige pastry, ook uit die kwaai tannie se winkel. Dit het amper my hele skoot vol gesit. Pragtig.

kweperbrandewyn

2011-05-25T19:48:00.001+02:00

Kwepers by die mark, en ek maak kweperbrandewyn. Met 'n vanieljepeul, heel stukke kaneel, en steranys. Nou pronk dit op die eetkamertafel, en loer vir my terwyl ek werk.

szechuan inkviskoppies

2011-05-25T10:40:00.000+02:00

'n Vinnige aandete in Southampton: Sout en szechuan pepperkorrels word gerooster in 'n baie warm pan, waarby jy klein inkviskoppies- en tentakels voeg, 'n goeie glug olyfolie, en verder braai. Eet saam met pangebraaide aartappels en slaai uit die tuin.

komposkoekies

2011-05-24T20:25:00.001+02:00

Toe ek 'n paar weke terug begin lysies maak het van als wat ek wil klaar eet voor ek vertrek het ek afgekom op 'n sakkie in die vrieskas vol los stukkies sjokolade en lekkers wat die laaste maande in my bakkery ingegaan het. Wat doen jy met so helse klomp random soetgoed? Jy bak komposkoekies. Hooha.

involtini

2011-05-24T11:10:00.000+02:00

Een van die gevolge van so ver uitmekaar woon is dat dinge wat vir ander mense commonplace is, alledaags, is vir ons ongelooflik opwindend. Die roetine van saam woon en werk is een van daardie dinge, van tot laataand sit en gesels en wyn drink in die tuin, opstaan en koffie maak, werk, inkopies doen, besluit wat geëet word vir aandete.

Daar's 'n taamlike sterk sin van roetine, wat belangrik is as jy so produktief moet wees soos wat tans van ons verwag word – daai M en D gaan hulself nie skryf nie. Daar word opgestaan, vinnig ontbyt geëet, en dan by die eetkamertafel gesit en werk vir die oggend. Ek maak middagete, ons eet by die tafel in die tuin, en dan is dit tyd vir die middagskof. Laatmiddag gaan stap ons op die common, of gou winkel toe vir die aand se kos. Dan is dit tyd vir 'n glas wyn, en weer die kombuis.

Hier is een so middagete, Nigella Lawson se involtini. Dun skywe eiervrug word in 'n riffelpan gesrooster, terwyl jy 'n tamatiesous aanmekaar slaan. 'n Vulsel van feta, fyngekapte neute, knoffel, groenuie en kappertjiesaad, vars kruisement en pietersiele, suurlemoenskil en rosyne word op die eiervrug geskep en dan word hul opgerol, geplaas in die oondbak, en gesmoor met die sous. Skywe mozzarella rond die prentjie af, en dis tyd vir die oond.

(Dis ook nog lekkerder die volgende dag, as beide partye te katatonies gewerk is om te dink aan middagete.)

wintersaand, en twee potte sop

2011-05-23T21:00:00.001+02:00

My huis bly die ankerpunt van my bestaan. Vanaand hang ek druppende bondels wasgoed op in my klein badkamertjie, pak my klerekaste reg en pak vir goed die somersklere weg. Maak hopies van boeke wat terug moet gaan biblioteek toe (Heidegger, Modernistiese argitektuur, die monstrous feminine), en die wat nog moet gelees word voor ek vertrek. Draai 'n present toe vir my ouma se 80ste verjaardag, maak lysies van als in die yskas en vrieskas en koskas wat moet klaargeëet word voor my vlug, wy my nuwe journal in. En maak sop. Sommer twee potte, sodat daar heelwat kos is hierdie week wat te midde woeste skryfsessies net vinnig warm gemaak kan word. 'n Baie spicy, savoury botterskorsiesop, geïnspireer deur die heerlike weergawe wat ek by Madame Zingara's gehad het 'n paar weke terug, en 'n aartappel- en preisop. Met heelwat dragon, romerig en uiters comforting. Nou is dit tyd om brooddeeg aan te maak. Lekker slaap, almal.

dinge om na uit te sien

2011-05-23T11:06:00.002+02:00

Naas Johannes se huis is hierdie mygunsteling plek in Southampton.

(Ja, dis die Ikea kafeteria. Ek kannie wag om terug te gaan nie.)

socca en eend prosciutto

2011-05-22T19:36:00.003+02:00

Dit maak mens uiters gelukkig om eend prosciutto in die huis te hê. Dis heerlik as 'n pre-aandete happie terwyl jy wag vir die kos om gaar te word,, of vir 'n vinnige (en ongelooflik indulgent) ontbyt saam met geroosterde rogbrood en skywe ryp avokado.

Maar vanaand eet ek dun slivers saam met socca, Italiaanse kekerertjiepannekoekies. Gespikkel met tiemieblaartjies, die pannekoekies 'n dowwe, earthy geel.

Tyd om 'n bottel wyn uit die kas te gaan kies. Dit is 'n goeie aand.

koek en losse sedes

2011-05-22T11:00:00.003+02:00

Steeds Madrid.

Ons het vir dae lank elke dag verby 'n reuse sex shop met neonligte gestap, en uiteindelik besluit om in te gaan. Baie oninteressant in vergelyking met Amsterdamse sekswinkels, met ongelooflik baie lesbian cheerleader porn (seriously? You've got to be kidding me), en super dodgy Spaanse omies wat staar vir die DVD covers op 'n manier wat geen mens of ding ooit na gestaar wil word nie. Die meer traumatiese aspekte van die winkel sal ek jul spaar, maar suffice to say dat ons decidedly vanilla gevoel het toe ons daar uitstap. En ons het 'n behoefte gehad om herinner te word aan als wat heilsaam is in die lewe. Hierdie lieflike bakkery oorkant die straat het tot ons redding gekom.

Marsepein! Veerligte pastry! Fyn neute in als! Koek is steeds die waarheid.

stapelvoedsel

2011-05-21T18:22:00.001+02:00

Madrid.

Ons het ure spandeer in die Prado, die Reina Sofia, en die Museo Thyssen-Bornemisza. Ons het terloops afgekom op 'n vertikale tuin, en enige plek waar ons moeg en honger geraak het gaan plat sit en ons trusty kosblik uitgehaal. Met snye brood, kaas, avokado en pimenton. Soms 'n stukkie ham, of chorizo. En J se knipmes, wat ons vergesel op al ons avonture.

Hoe heerlik die vryheid van die onselfbewuste toeris.

Ottolenghi se pampoensoufflés

2011-05-21T11:00:00.000+02:00

Oor drie weke is ek oppad na Engeland. 'n Paar weke daarna vertrek ons na Barcelona vir 'n week en 'n half, vir bietjie werk en bietjie plesier. Maar voor dan, mees geliefde lesers, moet ek twee (twee!) hoofstukke van my M skryf, als wat moet saamgaan na Europa in twintig measly kilogram inpas, en vier dae voor ek vertrek sorg dat ek 100 derdejaar Kunsgeskiedenis vraestelle merk.

Gee aan daai glas wyn.

Maar dit beteken ook dat ons graag jul uiteindelik klaar wil vertel van als wat ons verlede (!!) jaar geëet het tydens die Europese sojourn, en dat ek wil praat oor al die herfskos wat ek geniet voor ek myself weer in 'n heerlike somer begewe.

Soos gisteraand se pampoensoufflés, uit Yotam Ottolenghi se Plenty. Met goudgeel pampoen, geroosterde haselneute, tiemie en bokmelkkaas. Herfs, in die oond.

ek verjaar (4)

2011-05-20T17:13:00.001+02:00

Ek is steeds besig om te verjaar. Wat in my wêreld beteken die woonstel is vir 'n verandering heel skoon, die huis is vol tulpe (Mei! Jou pragtige maand!), en daar is 'n konstante stroom van mense wat aan my tafel aansit. 'n Week terug was dit vyf vriende en 'n aand van buckwheat crepes, gevul met dun slivers ham en Gruyere en heerlike saggebakte eier, pragtige Breton galettes.

Vir poeding was daar klein bakkies melkerige koffie (ja, à la Heidi), en 'n klein, hoë soet en sout sjokoladekoek, met klein vlaggies en goue balletjies. Dit was pragtig.

rogbrood

2011-05-16T10:28:00.001+02:00

Gisteraand se rogbroodjie: Twee koppies broodmeel, een koppie rogmeel. Twee teelepels sout, twee suiker, en, afhangende van hoe lank jy jou deeg wil laat rys, tussen 'n halwe teelepel en een en 'n halwe teelepel gis. Knie terwyl jy soek vir 'n woonstelletjie met 'n klein kombuisie in Barcelona, vir drie dae se wonderlike kokery in Julie.

verjaardagkolwyntjies

2011-05-15T19:53:00.000+02:00

Twee vriendinne het oorgekom vir verjaardagkoek- en tee. Daar was nog van die quiche, die laaste van die poppiesaadtorte, en hierdie kolwyntjies. Geel verjaardagkoek, versier met geklopte room waarby bietjie versiersuiker en baie suurlemoenskil ingemeng is. Vrolik.

ek verjaar! (2)

2011-05-10T16:18:00.000+02:00

Die vieringe gaan voort. My kollegas kom drink tee, en ek staan vroegoggend in die koue kombuis en bak. 'n Franse uietert (so much more than the sum of its parts, bly dit 'n absolute wenner), en my gunsteling poppiesaadtorte.

Hoe heerlik.

ek verjaar! (1)

2011-05-09T18:15:00.000+02:00

Ek is groot op verjaarsdae. In die woorde van J: “Jy verjaar soos 'n agt-jarige.” Which is true. Verjaarsdae is vir my ongelooflik opwindend. En hierdie jaar het ek nog meer rede om my lewe te vier – presies 'n jaar gelede het my post-hijackings nervous breakdown my uiteindelik heeltemal tot stilstand geruk, en nou, op my 26ste verjaarsdag, voel ek vir die eerste keer in 'n baie baie lang tyd weer soos myself. Die beste weergawe van myself. En om dit te vier het ek die hele Mei as my verjaardagmaand verklaar. Ons begin met 'n uitstappie na die Melrose House Antique Fair saam met my vriendin R, waar ek 'n een of ander ou oom se home video oor hul reis deur Rhodesië in die 1950's gekoop het, en ek R kon bekendstel aan die wonderlike Poolse tannie en haar ongelooflike karpatka. Ons eet Southern Carolina-styl burgers by Tribeca na die tyd, en die aand gaan ek en my gesin uit vir pizza, en maak ek 'n tafel vol geskenkies oop, onder andere 'n tuindwergie, wat twee van my siblings besluit het is iets waarsonder ek nie kan leef nie.

Die dwergie het vir die res van die aand saam met ons aan tafel gesit, wat die ander gaste in die restaurant baie amusant gevind het. Iemand het ook oppad uit vir my pa gevra of ons almal sy kinders is. Ek dink dit het sy aand gemaak.

eend prosciutto: ruhlman vs van gameren (2)

2011-05-08T17:51:00.000+02:00

Die plan was aanvanklik om hierdie baie lang, uitgebreide post te doen oor hoe die twee eendborsies verskil het. Behalwe, liewe lesers, dat ek uiteindelik gevind het dat daar nie so reuse verskil was nie. Die een metode neem 'n maand om te cure, die ander 'n paar dae. Beide proe vir my leke tong maar pretty much dieselfde. That is, uiters heerlik en orgasmies. En gans te vinnig op.

opwinding! (want almal verjaar)

2011-05-07T17:20:00.000+02:00

April en Mei voel soos een laaaaang partytjie. Almal wat ek ken verjaar, ek self hou 'n handvol partytjies om my eie verjaarsdag te vier, en tussenin is daar Moedersdag en al daai eindelose klomp vakansiedae van 'n rukkie terug. G'n wonder ek kry tyd vir niks anders as my M en al die sosiale vierings nie. Ons begin met my sussie wat 21 word, so paar weke terug. Daar word, in die woorde van my pa, verwoed gebraai, met boerewors en lamsribbetjie en sosaties en braaibroodjies. En aartappelslaai en groenslaai, en 'n verjaarsdagkoek waarvoor ek verantwoordelik was. 'n Koek van Che Guevara wat 'n groep rebelle opsweep vir oorlog, vir my liberal arts-suster wat deur die obligatory Kommunis-fase gaan. 'n Paar vriendinne gaan na Isabella's vir koek en tee om my vriendin R se verjaarsdag te vier, en ek eet 'n stukkie poppiesaadkoek met ligblou versiering, beautiful. 'n Paar dae later word my ma 50, en my ouerhuis word volgepak met vriende en familie. Ek braai boquerones in die kombuis vir die entree tafel vol tapas: Allerhande olywe, gebraaide chorizo met 'n cider glaze, vars brode en bakkies amandels. Die heel oggend het ek en my ouma en tannie my ma gehelp met die hoofgereg, en die tafels kreun onder die kos. Daar is lamspastei en Nigel Slater se goulash, 'n springbokboudjie, twee kalkoene en pietersielie kapokaartappel, oondgebraaide groente en 'n botterskorsie en kekerertjieslaai. Poeding is net so formidabel – 'n outydse trifle, bessie clafoutis, 'n bak met reuse Ottolenghi-styl meringues, 'n pavlova met granaatpitjies, en klein wit kolwyntjies met silwer balletjies, uitgepak in 'n reuse 50, volgepak met kersies om aan die brand te steek.

En asof dit nie genoeg was nie, bespreek my pa toe 'n paar dae later vir ons om high tea te gaan geniet by die Michelangelo hotel op Sandton square, die gesinsviering van die groot verjaarsdag. Red 'n volk. Swartwoudkoek en sjokolademoussekoek, crepes met Nutella. Klein croissants met salm en roomkaas, komkommertoebroodjies, klein quiches en mini hoenderkebabs. Deense pastries, botterbroodjies met kaas en konfyt. 'n Kaasbord, 'n vrugtebord, 'n klein sjokoladefontein. En nog 'n klomp dinge wat ek nie als eers meer kan onthou nie. Oorweldigend.

Nie al die celebrations was so extravagant nie. My viendin S kom kuier uit Stellenbosch en ons nooi 'n klomp vriende oor vir 'n ligte aandete van brood en kaas en vrugte. Sjokolade espressokoek vir poeding. My vriend A verjaar en ek eet aan huis van my vriendin Ami, met 'n heerlike ricottapastei en welige slaai. Ek vat kolwyntjies vir poeding, wat ook aangesteek word en al singende by die kamer inwals. Daardie selfde naweek vier twee ander vriende hul verjaarsdae, en hul huis vol gaste smul aan die heerlikste bakkies olywe, warm terte vars uit die oond, met ansjovis en gekarameliseerde uie, met oondgeroosterde kersietamaties en ricotta.

Oor die Paasnaweek word ek genooi vir 'n braai by 'n ander vriendin se huis. Ons eet so langsaam deur die loop van die aand, soos wat die vleis warm van die vuur af kom. Gemarineerde hoender, uiters geurige prawns, stukkies biefstuk. Met bakke van die heerlikste slaai aan die kant, en 'n hele versameling paaseiers vir poeding. Laastens is die verjaarsdag van my vriend en kollega C. Tuisgemaakte spring rolls terwyl ons vooraf wyn drink, couscous met amandels en droë appelkoos, en hoenderdytjies in 'n appelkoosmarinade vir hoofgereg. Koffie en tuisgebakte sjokoladeneutkoekies vir poeding.

Dis wragtag erger as Kersfees.

totsiens somer

2011-05-06T16:47:00.002+02:00

Ek moet tegnies nou sit en klasse uitwerk vir later in die jaar, wat ek moet gee as ek terug is van my sojourn in Engeland (net vyf weke voor ek vlieg!). Om my lê artikels oor die monsteragtige in film (baie vampiere, weerwolwe, body horror), maar ek is wragtag nie nou daarvoor lus nie. Dus iets wat ek al lankal dreig om te doen – 'n round up van als wat ek te besig was die laaste paar weke om oor te skryf. Eers, die etes tuis. Ter afsluiting van die somer het ek Jamie Oliver se Barbecoa burger gemaak (eintlik 'n hele paar keer, want dit was donders lekker). Dis die burger wat hy in sy nuwe Barbecoa restaurant in Londen aan die gaste voorsit, en behels 'n hele paar interessante elemente.

Die patty word in die pan gesmeer met 'n goeie veeg mosterd en vars tiemie, wat in 'n heerlike savoury korsie op die vleis verander. Terwyl dit in die pan sis druk jy twee ansjovisfillette fyn en meng met mayonaise, en dit kom op die broodjie. 'n Bros repie spek en 'n sny beleë cheddar rond die prentjie af, en dit is een erge leuk burger. Daar was ook 'n heerlike pan pizza, met nog ansjovis, en olywe en mozzarella, geëet saam met 'n glas wyn.

En ou gunstelinge – flatbreads met tahini en falafelballetjies, ontbyte van kool met sambal oelek, en twee saggebakte eiers, geroosterde rogbrood aan die kant. Daar was 'n absolute disastrous poging to Korean wings (suikersoet hoendervlerkies, enigeen?), en daar was pancetta op elke manier denkbaar.

Nou moet ek jul nog net vertel van al die heerlike etes buite die huis, en dan kan ons verwoed in die herfs inspring. Ek kan nie wag nie.

Ns: Daar was ook baie slaai tussenin. Net ingeval dit lyk asof ek nooit enige groenigheid inkry nie.

middagete, en koek scouting

2011-05-01T14:01:00.000+02:00

Nog net een slapie voor ek verjaar! Daar is 'n hele lang verjaardagmaand vol celebrations wat voorlê, maar vir nou is ek heel gelukkig met 'n pan spaghetti en gebraaide pancetta, terwyl ek besluit op watter verjaardagkoeke (ja, meervoud) om te bak. Soveel opsies, so min tyd. Vandag se contenders sluit in hierdie pristine wit koekie, die soet en sout sjokoladekoek van die ander dag, en hierdie (!!!) pragtige reënboogkoekie. Opwinding.

pancetta, weer (4)

2011-04-30T20:55:00.001+02:00

En iewers te midde van die M-malligheid, het my pancetta mooi gedroog en, alhoewel dit steeds lyk asof ek 'n klein diertjie om die lewe gebring het en in my huis opgehang het, was die eindproduk absoluut die moeite werd. Ek het eers, soos gewoonlik, 'n klein stukkie afgesny, gaar gemaak, en seker gemaak ek word nie siek nie. And then there was no holds barred. Vark is wragtag die waarheid.

kolwyntjies

2011-04-28T20:39:00.000+02:00

Ek moet onverskoning vra vir die stilte – dit voel asof ek eeue laas gereageer het op jul kommentaar, of self gaan groet het op jul blogs. Die laaste paar weke was beide ongelooflik besig, en taamlik van 'n emosionele warrelwind. My M eis tans meer as 'n paar ponde vleis, en ek kom by min ander dinge uit. Meestse van die tyd is ek exhausted, en net gatvol vir die hoeveelheid leeswerk wat nooit voel of dit minder word nie. So vanmiddag het ek vroeg ophou werk, en kolwyntjies gebak. Vanieljekoek, met 'n baie donker sjokoladeversiering, en fyngekapte heuningkoek bo-op. Dit maak my gelukkig.

gin and rhubarb

2011-04-26T20:21:00.000+02:00

Dag vir dag neem ek stadigaan afskeid van die somer. Dit is vir my moeilik, hierdie ding. Ek is op my gelukkigste as die dae lank en warm is, in ligte rokkies met 'n glas koue wyn.

In die groentewinkel loop ek onverwags rabarber raak. Blosige stingels, 'n hele pakkie vol. Tuis versnipper ek hul, gooi 'n bietjie suiker by, en stoof. Druk die vrugtemoes deur 'n sif (my arme sif, hy gaan ook nooit weer dieselfde wees nie), en hou in die yskas vir 'n alternatiewe gin en tonic. Au revoir, mon ami.

gravlax

2011-04-24T12:14:00.001+02:00

Gravlax originated in medieval Scandinavia as a lightly salted, pressed form of salmon that was preserved by fermentation and had a strong smell. By the 18th century, it had evolved into a lightly salted and pressed but unfermented dish. This new gravlax had a subtle flavor, a dense, silken texture that makes it possible to cut very thin slices, and a glistening, translucent appearance. This refined version of gravlax has become popular in many countries.

Modern recipes for gravlax call for widely varying amounts of salt, sugar and time. Fresh dill is now the standard flavoring, probably a domestic replacement for the original pine needles, which are a delightful alternative. The salt, sugar and flavoring are sprinkled evenly over all the surfaces of the salmon fillets, the fillets are weighted down, and the container refrigerated for one to four days. The weighting provides intimate contact between flash and flavourings, presses excess fluid from the fish, compacts the flesh. Salt dissolves the major contracting protein myosin in the muscle fibers, and thus gives the flesh its compact tenderness.

-- from McGee on Food and Cooking

Sudden sunshine makes it almost summer. Salmon goes into salt again, for something cool to build lunches around. Salt, sugar, spices, basically the same recipe as before. Tinned tomatoes and beans squash the fillets in the fridge, until the fish transforms into translucent orange.

Dissolved myosin indeed. I still want to try the pine needles.

dinner for one

2011-04-22T16:15:00.002+02:00

Salmon, rolled in coarsely crushed pepper and coriander. More sprouting broccoli and another rosemary potato.

garden

2011-04-21T17:27:00.000+02:00

It will be summer soon.

spring

2011-04-17T18:23:00.013+02:00

Spring is here, there is no doubt about that. The garden has been cleared, then replanted with seeds, seedlings, and their older bothers and sisters. We will have many tomatoes when summer comes. And peas and beans. And courgettes. And more. Right now however, there is not much. A few undiscovered parsnips recently appeared, and a handful of leaks still battle the slugs. The lawn has come back to life, and the tulips are just slipping into bloom. The herbs are very much alive too, but still too frail for regular grazing. My joy comes from the sprouting broccoli, now quite mature and tall at the back of the garden. Purple florets on elegant stalks, if I harvest frequently enough they will not burst into flower.

Tonight, for pasta, I pick a handful, simmer them slightly, then crumble over a some creamy Stilton.

boquerones y patatas bravas

2011-04-15T19:03:00.004+02:00

Last year, July, again. I'm reminiscing. This time we were recreating bits of Spain.

I wish I could remember what went into bravas sauce. Red pepper, tomatoes, smoky paprika. Garlic.

lunch

2011-04-14T19:02:00.006+02:00

The weather allows me to have lunch outside. Spinach, stirred in a pan until bright green, then some chevre melted in. Pepper too. It was originally planned for pasta, but I'm out, so instead I just drape it over toast.

duck

2011-04-13T01:29:00.004+02:00

Duck breasts recently crossed my path. Quickly in the pan, a meal for one on yet another night that will continue until too late. We've made them before, last year, just after Spain. For friends who've since departed for Australia. On their bicycles. They recently started changing their plans, perhaps making Australia less likely, but they're still cycling. And their friends are living vicariously through there adventures. So let's rather remember last year's meal.

A & I had just discovered duck breasts. Well, we knew they were out there, just never found ourselves in situations where they could be trusted to be good. Until a fortuitous special offer came our way. It lead to duck prosciutto, still my happiest charcuterie experiment of the last year. And possibly ever. But we also cooked some.

A assembled Béarnaise, while I worked the furnace. Think steak. Heavy pan, hot. Score the skin, rub with salt, pepper, coriander. Sear the skin side first, you don't have to fiddle with it, just let it absorb the heat. Watch it shrink. Then the other side, basting and browning. Then skin again, because you can make it beautifully crisp. Off the heat, then let it rest.

It is quite colourful inside, and juicy. The Béarnaise is glorious, but mustard would not lack in any way. A potato, browned in the same pan, goes on the side; while something green and crunchy completes the plate.

We ate outside, in the garden, as the late summer evening faded around us. They had brought wine, we had a bottle too. There was laughter, and a cat waiting to reclaim his table. One of those nights. They're in Albania now.

peperkorrelvarkboud

2011-04-07T07:46:00.000+02:00

Daar is tans bietjie van 'n charcuterie obsessie in hierdie huis. Ek was op soek na 'n stuk vleis wat sal werk vir coppa, maar die slagter het my misverstaan en ek het met 'n stuk vark weggestap wat definitief nie gaan werk nie.

Dit word nou aandete, met 'n baie goeie dosis van swart- en groenpeperkorrels, vinkelsaad, en knoffel wat oor die stuk gesmeer word voordat ek dit rooster. Sug. Ek's al klaar honger.

Ns: Oorspronklike inspirasie van hier.

Baked se soet en sout sjokoladekoek

2011-04-05T08:07:00.000+02:00

Soms lees mens van iets en bly dit in jou gedagtes maal totdat jy dit moet maak, net om op te hou dink daaroor.

Soos die soet en sout sjokoladekoek van 'n sekere bakerytjie in New York genaamd Baked. Dit het een kyk na die foto van die hoë smal koekie geneem, met die ligte vlokkies sout bo-op, om my te oorrompel.

Wat kan moontlik beter wees as die kombinasie van donker sjokolade en sout? Wel, donker sjokolade, sout, en karamel. O ja. Feel it. It is here.

Ek sal nie vir jul jok nie. Hierdie is geen vinnige koek om te bak nie. Daar's eers die beslag wat gemeng en gebak moet word, dan die maak van 'n effe souterige karamel om later in die koek in te syfer, en dan later nog 'n karamel-sessie om in die sjokolade versiering in te gaan. Teen die einde van die hele sessie is jy gatvol vir staan voor die stoof en wag vir suiker om te karameliseer, en wens jy die hele proses kan nou net uiteindelik klaarkry, want jy is bloody moeg vir hierdie koek.

Maar dan versier jy hom die volgende dag, en eet die eerste snytjie, en verdwyn die eindelose bakproses se moeite soos die herinnering aan geboortepyn net voor 'n vrou wragtag weer 'n keer swanger word.

Red 'n volk.

eend prosciutto: Ruhlman vs Van Gameren (1)

2011-04-03T16:55:00.002+02:00

My dae is tans baie monotoon. Ek lees eindelose hope boeke en artikels oor (basies) dieselfde onderwerp, maak notas en trek verbande en begin dan môre weer van vooraf. Tussenin is daar klasse wat af en toe gegee moet word, en sessies by die gym, en dalk 'n aand uit hier en daar, maar meeste van die tyd is ek in my woonstel, werkend. As afleiding het ek dus 'n binnenshuise uitdaging opgestel vir die volgende drie weke: Die Eend Prosciutto Uitdaging: Ruhlman vs Van Gameren. Die idee is om twee verskillende charcuterie practitioners se metodes vir eend prosciutto uit te toets, en dan 'n wenner aan te wys. Net vir 'n oomblikkie ligte vermaak tydens my dae van eindelose filosofie en filmteorie.

Vandag is ons by Stap 1. Daar is twee eendborsies, wat tegelyk gecure sal word volgens die verskillende metodes.

Ruhlman: Plaas eendborsie op 'n bed van kosher sout, en bedek heeltemal met nog kosher sout. Plaas in yskas vir 24 uur.

Van Gameren: Vir 'n borsie wat ongeveer 170g weeg, meng 15g kosher sout met 2,5g suiker, en smeer oor die borsie. Los dan in die yskas vir 12-14 dae.

Let the games begin.

Ns: En 'n groot dankie aan Marie, vir die Van Gameren resep.
Ns2: Vir Pretorianers – eendborsies is nou, teen 'n baie bilikke prys, beskikbaar by Groenkloof Slaghuis in Lynnwoodweg. Do it.

karpatka

2011-04-01T07:32:00.000+02:00

Vanaand eet ek vir 'n slag by iemand anders se huis. Nuwe vriende, gemaak via my vriendin Hanli, met die mees beautiful Frank Lloyd Wright-styl huis vol pragtige kuns en cute kinders, 'n laaang eetkamertafel en twee reusagtige groot vintage stowe. Hoe bly ek al amper tien jaar in hierdie stad en maak nou eers kennis met hierdie mense? Seker eerder laat as nooit.

Ek verskaf die poeding vir die aand se verrigtinge. En ons gaan karpatka eet. Ja, die einste karpatka waaroor ek al 'n paar keer geskryf het, die elusive resep wat ek weer en weer probeer vervolmaak. Vandag se inkarnasie het 'n verskil – J het vir my 'n kitsweergawe van die karpatkavulsel in 'n Poolse winkel in Southampton opgespoor, en my oggend is spandeer aan die pakkie se Poolse aanwysings via Google Translate ontsyfer. Dit lees as volg:

1. From here, 5 liters of milk to a high field transfuse dish and stir in the contents of the bag. Mieko boil as other.

2. Disclose it milk from the heat, pour in cream and distributed to boil stirring constantly. Mase pour cream into a bowl and leave to cool.

3. Mass of cold cream mix, adding to it gradually 200g softened butter or margarine.

Heerlik. Uiteindelik het ek maar net die mees logiese roete gevolg en gehoop vir die beste. Die mengsel is tans in die yskas, nadat ek 'n eie stap 4 ingeglip het deur styfgeklopte room by die verkilde mengsel in te vou, vir 'n romeriger smaak. En die eindproduk is, o my siel, die naaste aan die van die karpatkatannie wat ek nog gemaak het. Dis verruklik. Ek mag dalk net met 'n tas vol klaarverpakte karpatkavulsels terugkom van Engeland af later die jaar.

koftah met za'atar en pistachio

2011-03-30T09:04:00.000+02:00

Na die epiese gekokery van die naweek het ek die laaste paar dae nie kans gesien vir 'n stoof nie. Buitendien was daar 'n yskas vol oorskietkos wat gewag het. Maar gisteraand het ek my weer gewend na die kombuis, uiteindelik weer skoon, met elke bord en glas op sy plek. Vroegmiddag het ek deeg vir flatbread aangemaak, en later 'n koftah mengsel van gemaalde bees en vark, met baie sumac, za'atar, paprika en pistachioneute. Geëet terwyl ek nuus kyk, met genoeg tahini, yogurt propvol kruisement, rou rooiuieringetjies, tamatie en komkommer.

Ns: Oorspronklike inspirasie van Jamie Oliver.

somersmaal

2011-03-28T07:04:00.000+02:00

Maandagoggend, en ek is exhausted. Saterdagoggend is ek om 5h30 by die Boeremark, maak my trollie vol met hoenderdytjies en pakke en pakke soetmielies. Ek koop bossies preie by 'n ou oom van agter sy bakkie af, pakkies kruisement en roosmaryn en suurlemoen van 'n vrou wat vra na die spyskaart van die aand, en vra waarvandaan ek die energie kry om vir 13 mense kos te gee. Die tamaties en komkommer kry ek van die Da Silvaboere wat na die mark kom van Cullinan, tel oppad twee bosse tulpe (R15 elk!!) op, en 'n hele paar soetrissies, en room vir die pavlova. Die oorvloed vye by die stalletjies verlei my en maak ook hul weg tot in die waentjie.

Die res van die dag word daar gekook vir 'n ete wat die beste van die somer moet weerspieël, net voor dit weg is. Eerste die gazpacho, sodat dit kan yskoud word deur die loop van die dag. Dan begin ek brooddeeg aanmaak, laat dit staan in die kolletjies son in my studeerkamer. Marineer die varkfilette in ongelooflik groot hoeveelhede knoffel en paprika, maak 'n hele potjie vol za'atar aan. Die pavlova het ek gisteraand al gebak, en die staan en wag in die sitkamer om uiteindelik versier te word. Net voor die gaste arriveer braai ek gou-gou die soetmielies in bietjie botter, en meng dit dan met die feta en kruiement. Die preie word gebak, en gekroon met 'n eenvoudige vinaigrette van olyfolie, rooiwynasyn, en J se sterk tuisgemaakte mosterd wat hy agtergelaat het in Januarie. Die aartappels is ook syne, 'n dis so heerlik ek het dit summier gesteel. Skywe aartappel word gebraai in heelwat olyfolie, knoffel, roosmaryn, kappertjiesaad, rissie en suurlemoen, totdat hul supremely savoury en uiters aangenaam is. Met die eerste gaste besig om wyn te skink bak ek gou die dytjies met hul za'atar doppies tot gaar, drink self 'n glas wyn, maak vir nog 'n paar gaste die deur oop.

Daar word tot laat gekuier. Ons gesels oor die furry fetish, oor die demokratisering van die internet, oor die pretensie van postmoderne kunsdiskoers. En oor Ballade vir 'n Enkeling, Black Swan, en Lars von Trier se selfbepaalde posisie as beste regiseur van sy generasie.. Die pavlova word later bedien, met room, en die vye wat vinnig gerooster is met vanieljesuiker en kaneel. Granaatpitjies om als af te rond.

pigeon

2011-03-26T19:53:00.000+02:00

Two tiny breasts, about the size of my finger. The skin is pretty, goosebumped to almost look like fish. And the meat is dark. Shiraz.

Massage with garlic, mustard, thyme, then a few minutes in a hot pan. Done. The garden gives a leek for melting over a low flame. And the vegetable drawer provides a potato, which I crush roughly, to make it more open to external flavours. I reduce a colour-matched wine with more mustard, pepper, one teaspoon of sugar and butter, for extra juice.

pancetta, weer (3)

2011-03-24T07:54:00.000+02:00

Dis 'n stil dag vandag. Daar is geen klasse om te gee nie, en ek werk tuis. Die hele oggend lees ek aan artikels oor Michael Haneke se werk, onderstreep, maak notas. Na middagete (pasta, preie konfit, parmesaan), rol ek die pancetta. Ek was eers al die cure af, en maak die stuk vleis dan versigtig en baie deeglik droog. Stamp peperkorrels fyn, en smeer oor die een kant, voor ek begin rol. So styf as wat ek kan, om seker te maak daar's geen ruimte vir Bak en Terie om huis te maak nie. En dan hang ek dit aan 'n stoel in die gastekamer (wat deesdae as die Pancetta Stoel bekend staan), waar dit saggies in die wind wieg. Dit sal gereed wees vir die herfs.

Ns: Ek besef dat hierdie nogal onaptytlik lyk. Maar wees gerus - die eindproduk is heerlik. En ja, mens hang dit net so, sonder enige iets oor dit, en nie veel gaan fout nie. Solank die kamer waarin dit hang koel is het jy nie 'n probleem nie; ek is op die vierde vloer van my gebou so insekte is gelukkig ook nie in die rondte nie, ons is te hoog. En tweedens besef ek dat my knope en touwerk veel te wense oorlaat - ek blameer dit weereens op die feit dat ek vir net twee weke 'n Voortrekker was.
Pancetta, weer (1)
Pancetta, weer (2)

spyskaart

2011-03-22T16:42:00.000+02:00

Daar sit Saterdagaand elf mense by my tafel aan. Ek het nie genoeg stoele nie, besef ek skielik. Wat ek wel het, is 'n spyskaart.

gazpacho

varsgebakte brood

….....................................

varkfilet met paprika, knoffel en tiemie

hoenderdytjies met za'atar

pangebraaide aartappels met knoffel, roosmaryn, kappertjiesaad en suurlemoen

soetmielies met feta en kruisement

preie met vinaigrette

….......................................

pavlova met room en granaatpitjies

equinox

2011-03-21T20:13:00.000+02:00

With the supermoon and equinox outside, I make a gentle pasta. Sprouting broccoli, to celebrate the promise of spring. Just the sprouts slightly softened, olive oil, lemon juice and a swab of a feisty Dijon mustard. And a touch of Parmesan.

tutorete

2011-03-19T07:39:00.001+02:00

Ons departement se tutors was gisteraand hier vir ete, om 'n Nederlandse uitruilstudent te ontmoet wat vir 'n paar maande ons gange bewandel, die nimlike Gert-Jan.

Daar was lomo en adobo, varsgebakte brood, soetmielies met feta en kruisement, en Elizabeth David se tomatoes a la crème, waarvan die laaste druppels opgevee is met stukkies brood deur die klomp honger kinders wat, ek vermoed, baie lanklaas iets anders as two minute noodles geëet het.

Ek vra Gert-Jan oor sy ervaring van Suid-Afrikaanse kos tot dusver, en hy antwoord met, “Friday is Braai-day”, en “biltong is de manly candy”. Daar het jy dit.

(Iewers sal ek dalk gaan grawe in my Afrikaanse wortels en vir die man 'n Boere-ete voorsit. Ek het, per slot van rekening, nog nooit bobotie gekook nie.)

Poeding was salted caramel roomys, en blink sjokoladeballetjies. En die huis staan alweer op sy kop.

ping gai hoender

2011-03-17T07:04:00.001+02:00

As ek 'n week terug oor ping gai hoender geskryf het, soos oorspronklik die plan was, was hierdie 'n heel ander post. Sien, ping gai het my verlei. Die klein stukkies hoender wat so lieflik begin verbrand het plek-plek, die feit dat dit van Laos kom (ja, ek is nie imuun teen die lure of the exotic nie), die feit dat jy die hoender gaar maak onder jou roosterelement, wat ek nog nooit gedoen het nie.

Maar sien, die resep steun op 'n allemintige hoeveelheid koljander. En mense – ek sit nie my mond aan koljander nie. Finish en klaar. Daar is baie vreemde goed waarvoor ek 'n smaak sal onwikkel (chocolate chip cookies met fyngemaakte chips binne-in, enigeen?), maar koljander gaan my verbygaan vir die res van my lewe.

Maar die ping gai resep beloof dat *selfs mense wat koljander haat sal mal wees oor die hoender. En ek was, die eerste keer wat ek dit gemaak het. Ek kon nie die koljander proe nie, al was daar 'n hele bossie op my hoenderdytjies, verpulp saam met knoffel en sojasous en vissous. Dit was net heerlik geurig, savoury, kruierig. Maar sonder die gag reflex wat koljander meebring.

Toe maak ek dit 'n tweede keer, so opgewonde oor my nuwe kulinêre vonds uit Laos. En hierdie keer, red 'n volk, was die koljander oorweldigend. Dit was orals. En ek het uiteindelik 'n sny roosterbrood vir ete gehad, die dytjies verlate.

Dalk moet ek dit 'n derde keer probeer, maar ek kan dit net nie oor my hart kry om moontlik weer 'n hele pakkie hoenderdytjies te moet weggee aan iemand nie. Ek en koljander is nou eenmaal net nie BFF's nie. Basta.

*En eintlik haat ek dit as mense sulke claims maak. Soos dat mense altyd, altyd, as ek noem dat ek nie hou van boontjiesop nie, vir my sê dat dit net is omdat ek nog nooit hul boontjiesop geproe het nie. En dan proe ek hul boontjiesop, en hou nie daarvan nie. Trust me, people. EK HOU NIE VAN BOONTJIESOP NIE.

roerbrood

2011-03-15T09:57:00.002+02:00

Min tyd vir brood bak deesdae. So die laaste paar weke bak ek meestal my go-to roerbrood, eenvoudig en vinnig. Vier koppies meel (wat ook al jy ingooi, myne is gewoonlik 'n kombinasie van broodmeel, volgraanmeel, en semels), 'n pakkie kitsgis, 'n eetlepel sout, en 'n eetlepel suiker. Voeg genoeg louwarm water by om 'n natterige deeg te maak, roer om seker te maak als is deeglik gemeng. Laat rys, en bak wanneer die deeg verdubbel het.

(Heerlik vars, ook besonder lekker as roosterbrood, met beleë cheddar, en rooibostee.)

sjokolade éclairs

2011-03-13T13:23:00.001+02:00

Want dis op my somerlys, en ek het 'n behoefte ontwikkel om my pattisserie vaardighede uit te brei. Styfgeklopte en effens versoete room binne-in, 'n goeie veeg gesmelte donkersjokolade bo-op.

(Baie lekker na aandete, saam met 'n glas wyn, terwyl jy skype met 'n man in 'n verre land.)

gin & orange

2011-03-12T20:02:00.001+02:00

Seville orange, tonic, etc. You want it dry.

pancetta, weer (2)

2011-03-11T13:27:00.002+02:00

Goed. Die tweede pork belly van die week is beenloos. Ongelukkig ook, met die vel wat afgehaal is deur die slagter, nogal mishandel . En dis nie, soos wat jy eintlik verlang, deurgaans ewe dik nie. Daar is ook 'n groot gat in die middel van die belly waar, ek vermoed, die slagter se mes gegly het. Oh well. Ons sal maar sien hoe dit uitwerk. Die cure is opgesmeer (ek gebruik weer Ruhlman se resep, soos vroeër), en nou lê dit in 'n plastieksakkie in die yskas, vir 'n week. Dan kan ons ophang. Hooha.

nostalgie

2011-03-10T13:23:00.001+02:00

Dikwels mis ek die ou dae. Van lang etes saam met almal wat nou in die Kaap is of oorsee sit, van elaborate kosmakery almal saam in my klein kombuisie, baie wyn en laat nagte.

Soms herleef ons daardie tye. Gerhard is in Pretoria vir die dag, en bly by my oor. Ek maak peking pork met al die trimmings, maar klein broodrolletjies in stede van die pannekoekies hierdie keer. Ons drink witwyn en gesels oor die publishing wêreld, oor nervous breakdowns en die aard van geluk. En oor dates in die Moederstad en ons algemene gebrek aan slaap, die moontlikheid van reise na New York en hoe 'n mens nou op 'n ouderdom is waar jy nie meer weet hoe die toekoms lyk nie. En dat ons nou, uiteindelik, dalk die punt berei het waar dit okay is.

Poeding is sjokolade éclairs wat ons aan tafel vul en met sjokolade bedruip, net voor slaaptyd.

Ns: Dankie aan Gerhard vir die foto; sy oog is baie beter as myne.

pancetta, weer

2011-03-09T13:26:00.002+02:00

Dis weer tyd vir pancetta. By my ouma in Orkney het ek 'n pork belly opgespoor in die slaghuis, net om nou pas, toe ek tuis die hele mengsel van knoffel, jenewerbessies, curing salt, tiemie, kosher sout, baie peper en bruinsuiker bymekaar gevoeg het, besef die belly het nog 'n paar beentjies in. Wat beteken dis nie geskik vir pancetta nie. Red 'n volk. Nou's dit weer ek en 'n nuwe slagter se pork belly môre, wat my nors aankyk omdat ek hom vra om die vel van die belly te verwyder. Hoekom is alle slagters nie glimlaggende vorste van vriendelikheid nie?

braaivleis

2011-03-08T18:54:00.002+02:00

Terwyl ons by my ouma was het ons nie net op die stoep gesit en koek eet nie. Ons het ook gebraai. Of eerder: ek het gebraai. Vir die eerste keer in my lewe, van begin (pak die vuur), tot einde (kry die vleis op die tafel). Ek is nie seker hoe dit gebeur het dat ek nog nooit vantevore hierdie ondervinding gehad het nie, behalwe dalk dat dit blameer kan word op die feit dat ek vir net twee weke 'n Voortrekker was, iewers lank terug in Sub A. My ma en ouma was nie vreeslik baie hulp nie – hul het ook nog nooit gebraai nie.

Die aanvanklike vuur was nie veel werd nie, en ek het rondte 2 aangepak. Teugend aand 'n Black Label, terwyl my ouma in afgryse aankyk. Met behulp van baie opgefrommelde koerantpapier en klein stokkies het ek die vuur uiteindelik aan die gang gekry, en later is daar gebraai. En ja, voor almal vir my begin verduidelik dat ek te veel vleis op een slag op die rooster gesit het: Ek besef dit. Maar ek het skielik besef die vuur word vinnig koud en ek was bang nie als gaan gaar word nie. So, ja. Live and learn.

hacking the oven

2011-03-08T14:28:00.001+02:00

I've lived in this house for 18 months, and for most of that time my relationship with the oven has been uneasy. At times it has served me well, but in general it's not hot enough, the heat is uneven, coming only from the bottom, and the grill is extremely temperamental. It's fine for a roast, but annoying when you need precision.

Then, shortly after midnight on Saturday, I realised how to fix it. A large, heavy baking tray in the middle of the oven, then the bread below that. Smaller space, higher heat. It's kind of obvious now.